مجید ناصری-
در این امر نباید تردید کرد که یک توده بی شکل، نهادینه نشده و فاقد جهت ، به شدت آسیب پذیر هست و می تواند ابزار دست پوپولیست ها و فرصت طلبان بشود. توده بی شکل و فاقد سازمان اجتماعی ، به سرعت متفرق می شود و رژیم جمهوری اسلامی که برسه رکن مافیای سرکوب، مافیای غارت وتشکیلات جهالت پراکنی و تفرقه اندازی استوار شده ، به سرعت می تواند آن را سرکوب کند.
شرایط عینی و شرایط ذهنی برای قیام سراسری مردم کاملا آماده هست. ستم ، تبعیض و فقر متراکم همرا با غارت ، ویرانی، چپاول سرمایه های ملی و حیف و میل آن، مردم ایران را به شدت عاصی کرده است و جامعه ایران به حالت انفجاری رسیده است. اما نبود هماهنگی ، و فقدان یک ارگانیزم هدایت کننده ملی که با شعار واحد همه لایه های تحت ستم های گوناگون را به هم پیوند داده و نیروی عظیم مردم را علیه رژیم بسیج کند ، موجب می شود که مردم با تردید به صف مبارزه بپیوندند.
مردم ایران در خلال ۴۰ سال به این امر پی برده اند که نباید در قیامی که نتیجه اش مورد تردید هست، خون داد. رژیم جمهوری اسلامی به قدر کافی آدم کشته است. مردم در قیامی که پیشاپیش مشخص هست که شکست می خورد و تنها به کشته شدن و زندانی شدن عده ای دیگر می انجامد شرکت نمی کنند. از این بابت مردم را نباید مورد نقد قرار داد.
مردم ایران اگر متوجه شوند که قیامی که شروع می شود ادامه خواهد یافت و نتایجی خواهد داشت، بی تردید به قیام می پیوندند. زیرا کارد به استخوان رسیده است.
در قیام هایی که علیه رژیم صورت گرفته ، در رابطه با ارگانیزم هدایت کننده ، معادله همواره به نفع رژیم چرخیده است. زیرا رژیم جمهوری اسلامی ارگانیزم هدایت کننده تشکیلات سرکوب را دارد، اما مردم ایران ارگانیزم هدایت کننده تداوم قیام ها را ندارند،
رژیم ایران هر موقع که ضرورت داشته باشد می تواند عوامل سرکوب خودرا به سطح خیابان بکشاند، اما ما برای کشاندن شدن مردم به سطح خیابان برای دفاع از حقوق پایمال شده خود چه ارگانیزمی داریم؟
روانشناس ها اعلام کرده اند که نزدیک به ٣۰ درصد مردم ایران از یک نوع بیماری روانی رنج می برند. فریاد ها سال هاست که در گلو مانده است، فریاد کارگر، معلم ، زنان ، دانشجویان ، کامیون داران ، پرستاران ، باز نشسته ها ، مال باخته ها، محیط زیستی ها همه در گلو مانده است. فشار متراکمی که روان ایرانی ها را پریشان کرده است، براستی مردم ایران چرا قیانم نمی کنند؟
رژیم جمهوری اسلامی “اطاق فکرهای ” مختلف جهت اتخاذ تاکتیک های مناسب برای فرسایشی کردن و نهایتا به شکست کشاندن قیام های مردم دارد ، اما در صف ملیونی مردم، اطاق فکری وجود ندارد تا بتواند مداوما برای پیش برد مبارزات مردم تا رسیدن به هدف اتخاذ تاکتیک نماید.
این بزرگترین ضعف و کاستی قیام های مردم ایران علیه رژیم ضد مردمی حاکم هست و تا این ضعف بر طرف نشود، نمی توان امید داشت که قیام ها در ایران به نتیجه برسد.
شورای مدیریت گذار علیرغم کاستی های فروانی که دارد ، می تواند در راستای رفع این کاستی عظیم که موجب شده قیام های اخیر مردم ایران با شکست مواجه شود گام بردارد.
شورای مدیریت گذار در رابطه با حرکت آینده می تواند دو راه در پیش بگیرد .
۱- در پیش گرفتن یک استراتژی از پیش تعیین شده با هدف مشخص ” مدیریت گذار از رژیم”
۲- در پیش گرفتن راهی که در عین حرکت، خود شورا نیز هم به لحاظ تشکیلاتی و هم به لحاظ
تعیین خط مشی و استراتژی متکامل شده تا جاییکه به یک ارگانیزم قابل اعتماد جهت هدایت قیام های مردم ایران تبدیل شود. به این ترتیب که شورای مدیریت گذار در عین حال که می خواهد در تغییرات و تحولات درون ایران نقش ایفا کند ، خود نیز به لحاظ محتوایی و تشکیلاتی در حال تغییر و تحول باشد .
چگونه می توان این کار را کرد؟
پاسخ : با بالا بردن ظرفیت تغییر پذیری در عرصه تشکیلاتی و محتوایی و باز کردن درها برای ورودعناصر بالنده و پویا در هر دو عرصه.
با نگاهی به تاریخ تحولات در کشور های مختلف ما به جایگاه ” ارگانیزم هدایت کننده و وحدت بخش ” قابل اعتماد پی خواهیم برد. در جاهایی مشاهده می کنید که این اعتماد عمومی کسب نشده بلکه به ارث رسیده است . اعتماد مردم ایران به خمینی در واقعه بهمن ۵۷ را خودش “کسب” نکرده بود، بلکه از اعتماد مردم به مرجع مذهبی ، به مرجع تقلید ، و اعتقادشان به مذهبی که ۱۰۰۰ سال بر فرهنگ و روابط مردم حاکم بود ناشی شده بود.
امروز اعتماد بخشی از مردم ایران به آقای رضا پهلوی را خود ایشان کسب نکرده اند ، بلکه به “ارث” برده اند. و اینگونه اعتماد ها غالبا به فاجعه انجامیده است. اما این موضوع در رابطه با شورای مدیریت گذار فرق می کند. شورای مدیریت گذار باید اعتماد را با کار و تلاش خود “کسب” کند.
شورا مدیریت گذار نباید از آمدن ها و رفتن ها بیمناک باشد ، جذب و دفع اصلی ترین خاصیت یک پدیده زنده در حال حرکت هست ، مهم این است که در عین تلاش و حرکت ، همواره به مترقی ترین و بنیادی ترین حقوق تعرف شده و پذیرفته شده انسانی و اجتماعی جدا از نژاد ، مذهب، رنگ، جنسیت وفادار بماند. مدتی طول نمی کشد که این وفاداری و پایداری به کسب اعتماد توده های میلیونی می انجامد و می تواند اصلی ترین ضعف و کاستی قیام های مردم ایران را بر طرف سازد.
