رضا شیرازی-
آنانکه رخدادهای اعتراضی را به دقت دنبال می کنند خوب به خاطر دارند که در سال نودوهفت شمسی معلمان کشورمان سه تحصن سراسری را سازماندهی و موجی از اعتراضات مدنی را براه انداختند. در تجربه و طی یک جمع بندی کاملا خردمندانه و آگاهانه پی بردند که تجمعات اعتراضات خیابانی معلمان به شدیدترین وجه ممکن سرکوب و اصلی ترین رهبران کانونهای مستقل معلمان دستگیر و نیروهای سرکوب گر براختی برای آنان پرونده سازی می کنند و محمد حبیبی معلم فرهیخته نمونه بارز این مسئله است. به همین دلیل سال نودوهفت معلمان رویکرد اعتراض در خیابان به تحصن در مدارس را برگزیدند و حال که نیروهای سرکوب گر در نظر دارند که کانون های مستقل معلمان و بالطبع شورای هماهنگی تشکل های صنفی معلمان را ریشه کن کنند، آیا نباید دوباره در مدارس تحصن را برپا و دشمن ملک و ملت را به عقب برانند؟
معلمان همچون کارگران، زنان، دانشجویان و پرستاران … مگر سلاخی جز نافرمانی مدنی، یعنی تحصن سراسری و تجمع اعتراضی و اعتصاب دارند؟ چرا که در در پرتو نافرمانی مدنی – اعتصاب، تحصن و اعتراض – می توانند در مقابل سیاست های سرکوب گرایانه جمهوری اسلامی بایستند و تجربه ثابت کرده است که آنان بعنوان آگاه ترین قشر جامعه حتی توانائی رهبری و هدایت جنبش اجتماعی ایران را با همراهی و همگامی جنبش دانشجویی و کارگری دارند. بنابر این بیش از آنکه دشمن بتواند کانونهای مستقل معلمان را ریشه کن کند باید به پا خیزند و دشمن را به عقب برانند. چرا که طی روزهای گذشته همه ما شاهد بودیم که به تعدادی از فعالین معلمان در استان خراسان شمالی حکم های زندان و شلاق داده و درپی نقره داغ کردن آنان هستند.
