مهرنوش موسوی-
ولنتاین آمد ولی عاشقان عدالت و مساوات، آزادی و رفاه، دیگر در میان ما نیستند. قیام آبانماه، قیام جوانان و نوجوانان ایران بود. کسانی که شاید قبل از عاشق شدن، اول از همه تصمیم گرفته بودند برای احقاق حقوق خودشان و برای انسانیت به خیابان بیایند. هزاران نفر دستگیر شدند. برای اولین بار در اتاقهای بازجویی و شکنجه، حتی بازجویان دستهایشان را به علامت استیصال، در مقابل حقانیت آنها بالا بردند! خودشان گفتند که اینها که همه از کارگران و مردم زحمتکش هستند! جوانانی که در بازجویی گفتند آقا باور کن ما پول نداریم تا شاه عبدالعظیم برویم، آمریکا و اسرائیل کجاست؟
خودشان گفتند و نوشتند که این، قیام طبقه مرفه نبود. علیه طبقه مرفه، مفتخور، علیه چپاول و خشونت طبقه حاکم بود!
اگر این نوجوانان و جوانان عاشق نبودند، یا که بودند ولی فرصت تجربه عشقشان را پیدا نکردند، اما ما را با عشق به وجودشان، عشق به قهرمانیشان، عشق به انسانیتشان و عشق به حرمت والایشان با خودشان بردند. امسال ایران والنتاینش را با عشق و احترام بی دریغ به همه جانباختگان آبانماه و به همه کسانی که در زندانها مقاومت می کنند گرامی داشت. جانباختگان بدون تدفین، جانباختگان آرمیده در کف سدها، دریاچه ها، در حاشیه محقر مخروبه ها… .
سلام و درود بر شما. شما که انسانیت را از نو تعریف کردید.
یاد همه جانباختگان راه آزادی و عدالت اجتماعی گرامی باد!
سلام به همه آنها که به هزینه جوانیشان در زندانها پای آزادی و برابری ایستاده اند!
