باران متّاقی-
وضعیت وخیم اجتماعی و طبقاتی که نشان از بحران هزار توی امر سیاست در ایران است را به روشنی می توان در تبعیض طبقاتی و ستم اجتماعی و تبعیض های جنسیتی، قومی و دینی به روشنی درک کرد.
بن پایه های اعتراض به سرکوب و تبعیض و شعله های نافرمانی مدنی، همه گیرتر خواهد شد. طوریکه همبستگی اجتماعی و طبقاتی – نیروی کار با بخش های از طبقه متوسط به وقوع خواهد پیوست و رود خروشان خیزش اجتماعی همه ایران را فرا خواهد گرفت به حدی که جمهوری اسلامی را به زانو کشیده و استبداد مذهبی را نابود خواهد کرد و چنین هنگامه ای را زنان و کارگران، کارگر زاده ها و دانشجویان، معلمان و حاشیه نشینان، بیکاران و رنجبران برپا خواهند کرد.
بهرحال، نیروی اصلی جنبش زنان یعنی زنان خود آگاه که هم اینک در صف مقدم علیه واپس گرایی هستند، بخشی از نماد تحولات اجتماعی به شمار میاید که برای درک این مسئله شاید بهتر است که نامه یکی از زنان خود آگاه را با هم مرور کنیم؛
«نامه مادر صبا کردافشاری از زندان اوین: تا نفس دارم صدای دخترم خواهم بود
مادر صبا کردافشاری، یکی از معترضان به حجاب اجباری، با نوشتن نامهای ابلاغ دوباره ۱۵ سال حبس دخترش را مورد اعتراض قرار داد و اعلام کرد به دادخواهی برای او ادامه خواهد داد.
راحله احمدی در نامهای که روز پنجشنبه ۱۵ خردادماه وبسایت خبری هرانا منتشر شده، نوشته است: «همانطور که صدای دخترم شدم و در دادگاه من را به خاطر دفاع از
حقوق فرزندم و دادخواهی محاکمه کردید، سکوت نمیکنم و نمیگذارم بیشتر از این در حقش ظلم کنید.»
او افزود: «آخر بیعدالتی تا کی؟ بیقانونی تا کی؟ تا نفس دارم صدای دخترم خواهم بود.»
این نامه در پی آن نوشته شده که کردافشاری که در حال تحمل حکم ۹ سال حبس خود در زندان اوین است، دوباره با اتهام «اشاعه فساد و فحشا» که از بابت آن تبرئه شده بود به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
بار دیگر باید گفت و در صورت نیاز باز باید تکرار کرد که جنبش کارگران و زنان نیروی اصلی جنبش اجتماعی در ایرانند.
چرا که وضعیت وخیم اجتماعی و طبقاتی که نشان از بحران هزار توی امر سیاست در ایران است را به روشنی می توان در تبعیض طبقاتی و ستم اجتماعی و تبعیض های جنسیتی، قومی و دینی به روشنی درک کرد. به همین دلیل جمهوری اسلامی به عنوان نگهبان و مسبب وضع کنونی ایران از یکسو توسط دو جنبش اعتراضی زنان و کارگران که بی وقفه حادثه سازند، محاصره شده است. تاحدی که جمهوری اسلامی را کلافه کرده و هر آن ممکن است که اعتصاب سراسری و خیزش همگانی شکل گیرد.
حال پرسش اصلی این است که براستی رهبران واقعی و نمادین جنبش زنان و کارگری خواهند توانست مسبب اتئلافی فراگیر در راستای ایجاد جبهه مدنی و سیاسی گردند یا خیر؟
