روندهمگرائی و پیوندبخش های استراتژیک طبقه کارگر و مزد بگیران هم چون زیرساخت مستحکمی برای سراسری کردن بخش های مختلف جنبش کارگری عمل می کند
از دور خارج شدن و از کار افتادن نقش اصلاح طلبان در امید آفرینی برای طبقه متوسط و برخی از اقشار اجتماعی، و ایجاد يک ضربه گیر حفاظتی برای هسته مرکزی و اصلی قدرت از گزند مبارزات اکثریت محرومان جامعه در مبارزه برای مطالبات و علیه سیستم رانتی_غارتی، خیزش ها و جنبش های های دیماه۱۳۹۶ وآبانماه۱۳۹۸ و مبارزات کارگری اخیر به شکل واضحی پایان نقش سیاسی اصلاح طلبان در حاکمیت را آشکار نمود و در این شرایط هسته اصلی قدرت(حاکمیت) بی واسطه و آشکارا در کانون مطالبات مردم قرار گرفته است!
یک نکته مهم این است که حداقل اشغال دو دهه فضای سیاسی و نیز تسخیر برخی از نهاده های دولتی و یا مجلس، توسط رفرمیست های حکومتی این حسن را داشت که امروزه توجه مردم معطوف به هسته سخت قدرت شده است که تمام نهادها از مجلس تا دولت و سایر نهادهای حاکمیتی در زیر سلطه کامل خود دارد و این به آرایش نیروهای سیاسی ایران مفهوم دیگری داده است. موضوع دیگری که آرایش سیاسی در ایران و حاکمیت را رقم میزند بن بست خود ساخته حاکمیت در عرصه بین المللی است که منجر به تضعیف شدید توان اقتصادی و تحریم های همه جانبه بر علیه اقتصاد ایران شده است و کشور و بعد البته اصل نظام را در گرداب بحران و بن بست مرگباری فرو برده است.
آرایش نوین طبقاتی_سیاسی در راه است…
انباشت بحران های حاد اقتصادی و معیشتی، و غیرقابل تحمل شدن معیشت و وضعیت!، سبب چندین تحول مهم در آرایش سیاسی_اجتماعی شده است. اولین تغییر در گسترش سریع دامنه کمی و کیفی اعتراضات کارگری، بیکاران، فرو دستان، رخ داده است.
«دوران مبارزات انفرادی و ظهور رهبران همه چیز دان و باز تولید کاریزماهای ملی که یک همسویی تحلیلی و راهبردی ایجاد کنند، با ظهور شبکه های اجتماعی، تمام شده است»اما «بر کشیدن چهره ها و سرمایه های نمادین و خوشنام سیاسی، رجال ملی سیاسی و رهبران میدانی، منطقه ای، قومی…» به دلیل وجود شبکه های اجتماعی که نقش امتداد یافته همان کافه های هابر ماسی است، بطور پیوسته باز تولید میشوند.
اقدامات حاکمیت برای تخفیف بحران عقیم است…
ابعاد بحران اقتصادی و تورم عنان گسیخته را دولت نمیتواند علاج کند! مطالبات و خواست های صنفی و معشیتی برای یک هفته مثلا اگر برآورده شوند، در پرتو شتاب بحران و تورم، سقوط اقتصاد و سطح زندگی قادر به پاسخگویی نسبی هم نیستند، پس در چشم انداز تغییر آرایش نیروهای اجتماعی_سیاسی، لاجرم مطالبات به لحاظ کمی و کیفی، در حال ارتقاء است!
به همین شاهد برآمد های اعتراضی بخش های استراتژیک جنبش کارگری هم چون نفت و پتروشیمی، مؤسسات بزرگی چون هفت تپه و هپکو و فولاد و…، بخش های حمل و نقل که هم شاخه های متعددی دارد و هم خصلت سراسری، معلمان و سایر بخش های خدماتی چون پرستاران و… که آن ها نیز علاوه برتجربه سال ها مبارزه، دارای ظرفیت سراسری هستند(تقی روزبه)
با نظریه تقی روزبه این مطلب را پایان میدهم
گرچه فعلا و بدرستی جنبش کارگری عمدتا تحت لوای خواست های صنفی حرکت می کند. اما از آن جا که داغی بحران و گسترش دایمی دامنه آن، بسرعت هر دستاوردی را ذوب و بی معنا می کند، به موازات رشدجنبش مطالباتی، به تدریج گره خوردن آن با خواست های کلان سیاسی و اجتماعی معطوف به تغییرات بزرگ و ساختاری و سیاست های کلان اجتناب ناپذیر می گردد. باین ترتیب جنبش کارگری، به موازات تداوم و گسترش کمی و کیفی مبارزات صنفی و افزایش توان مبارزاتی اش، برای خروج از تله بن بست کنونی و سترونی کنش گری در چهارچوب سیستم، بطورمحسوس در حال سمت گیری به سوی طرح خواست های کلان اقتصادی و سیاسی و ساختارشکنانه ای است که می تواند منجر به حضورمستقل و فعال و نقش آفرین آن در جنبش عمومی ضداستبدادی و عدالت خواهانه، و سراسری و رادیکالیزه کردن آن شود.
ترکیب همزمان چندین روند تودرتو، گرچه در سطوح و با شدت و ضعف متفاوت، که شامل افزایش چشمگیرکمیت اعتراضات کارگری، تقویت همگرائی بین بخش ها و بخش های مختلف با یکدیگر، میل به سراسری شدن، بلوربندی شاخه های استراتژیک و نقش آن ها در سراسری کردن جنبش کارگری، ارتقاء کمی و کیفی مطالبات و بالأخره افزایش نقش جنبش کارگری در مبارزه علیه نظام و سیاست های ضدکارگری آن؛ در مجموع موجب پیدایش کیفیت تازه ای شده است که بیانگرظرفیت های جدید جنبش کارگری است.
روندهمگرائی و پیوندبخش های استراتژیک طبقه کارگر و مزد وحقوق بگیران هم چون سکو و زیرساخت مستحکمی هم برای سراسری کردن بخش های مختلف جنبش کارگری عمل می کند و هم با سراسری کردن جنبش کارگری، نقش مهمی در آرایش دادن به جنبش عمومی ضداستبدادی و عدالت خواهانه ایفاء خواهد داشت.
حمید آصفی
تاریخ: یکم شهریورماه ۱۳۹۹
@hamidasefichannel2
