جمهوری اسلامی تلاش می کند تا از آغاز دور تازه ای از مناقشه بر سر منطقه قره باغ به عنوان اهرمی هرچند موقتی برای لاپوشانی بحران داخلی همه جانبه خود و فرافکنی آن به عرصه سیاست خارجی بهره برداری کند.
در حالی که از دور تازه درگیری نظامی بین نیروهای جمهوری آذربایجان و جمهوری ارمنستان بر سر منطقه “ناگورنو قره باغ” یک هفته می گذرد، موضع گیری کشورهای منطقه و همسایه این دو کشور از حساسیت بیشتری برخوردار شده است.
جمهوری اسلامی که از ابتدای انقلاب تا کنون دخالت های سیاسی و نظامی در منطقه و بویژه کشورهای همسایه را به عنوان رکن مهمی از سیاست خارجی و اهرمی برای فرافکنی بحران های داخلی و ناکارآمدی خود به کار گرفته، در قبال مناقشه طولانی دو جمهوری آذربایجان و ارمنستان نیز بر طبل همین سیاست می کوبد. اما این بار رسوایی این سیاست به منازعات باندهای درون قدرت نیز آلوده شده است.
همزمان با اینکه حسن روحانی در گفتگو با نخست وزیر ارمنستان ضمن تاکید بر صلح و ثبات و امنیت در منطقه، برای میانجیگری اعلام آمادگی می کند، نمایندگان علی خامنه ای در چهار استان آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، اردبیل و زنجان با رنگ مذهبی زدن به این مناقشه تاکید می کنند: «هیچ تردیدی در تعلق قره باغ به (جمهوری) آذربایجان و اشغال آن و لزوم بازگشت این اراضی به (جمهوری) آذربایجان، کشور اهل بیت، نیست و دولت (جمهوری) آذربایجان در بازپس گیری این اراضی، کاملا قانونی و شرعی عمل کرده است.»
همچنین تاکید روحانی و وزارت خارجه بر اینکه “منطقه تاب بی ثباتی و جنگ جدید را ندارد و جمهوری اسلامی به هیچ وجه اجازه نمی دهد از خاک ایران، برای انتقال سلاح و مهمات استفاده شود”، همزمان است با انتشار تصاویر کامیون های روسی که حامل تجهیزات نظامی روسیه به مقصد ارمنستان است و معاون استانداری آذربایجان شرقی ضمن تکذیب این مسئله مدعی می شود که این تصاویر مربوط به کامیون هایی است که ارمنستان از روسیه خریداری کرده و از طریق ایران ترانزیت می شود.
جنگ بر سر ناگورنو قره باغ و دخالت جمهوری اسلامی، دیروز پنجشنبه دهم مهرماه به برگزاری تظاهرات اعتراض آمیز در برخی شهر های ایران از جمله تهران، تبریز، ارومیه، زنجان، اردبیل، مشگین شهر و چند شهر دیگر نیز انجامید که در آن از جمله به سیاست خارجی دوگانه جمهوری اسلامی اعتراض شد و ده ها نفر توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند.
در حقیقت جمهوری اسلامی تلاش می کند تا از آغاز دور تازه ای از مناقشه بر سر منطقه قره باغ که معضلی با ریشه تاریخی در دوران جنگ سرد است و بیش از همه روسیه و ترکیه را درگیر خود کرده است، به عنوان اهرمی هرچند موقتی برای لاپوشانی بحران داخلی همه جانبه خود و فرافکنی آن به عرصه سیاست خارجی بهره برداری کند.
