کارگر، بیماری و بیکاری؛ دکتر بابک خطی (طبیب کودکان)

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

بعد از کرونا ۷۰ درصد کارگران ساختمانی از کار بیکار شده‌اند.

این خبر كوتاه، گویا و ساده است اما تنها کمی مکث از وقوع فاجعه‌ای انسانی در بستر شرایط اقتصادی و کرونا خبر می‌دهد. اتفاقی که ‌قسمت زیادی از جامعه را تحت تاثیر خود قرار خواهد داد.

کرونا در این میان هم نقش علیتی و هم نقش کاتالیزوری دارد؛ کاتالیزوری خاموش و بی‌رحم که گرد بیماری و نداری و مرگ را در بسیاری از نقاط دنیا پاشیده ‌است.

وضعیت سایر رسته‌های کارگری نیز خیلی بهتر از این نیست و تاخیر حقوق‌ها و سیاست‌های تعدیل-بخوانید اخراج- نیز همواره بوده و با آمدن این مهمان ناخوانده اوضاع را بدتر هم کرده ‌است.

فرمول، ساده ولی بسیار دردناک است؛کارگر کار ندارد پس پولی به خانه نمی‌آورد و یک خانواده بدون حداقل درآمد قادر به ادامه زندگی نخواهند بود. موضوعی که ساختار سازمان مسوول آن، تامین اجتماعی، نیز ظاهرا جوابگوی این حجم از مشکل نیست، آن هم در شرایطی که مساله مرگ و زندگی خانواده‌های بسیاری در اثر معجونی از بیماری و فقر در میان است.

ورود این سازمان در موضوع بیمه بیکاری کارگران و بیمه کردن کارگران فاقد بیمه یک وظیفه قانونی است که باید با حداقل تشریفات اداری انجام شود، چرا که سفره‌های خالی و انبان‌های بی‌رونق از ارزاق این خانواده‌ها با پروسه‌ی طولانی امضاء‌های کم‌فروغ پای نامه‌ها پر نمی‌شود.

تامین اجتماعی سازمانی متعلق به همه مردم بوده، بیش از چهل میلیون نفر تحت پوشش آن قرار دارند. دارایی‌های آن با کد یمین و عرق جبین پرداخت‌های ماهیانه میلیون‌ها نفر در این سازمان اندک‌اندک جمع و بسیار شده است که برای روزهای سخت مبادایی چون امروز استفاده شود .

بیش از سه میلیون کارگر تحت پوشش بیمه نیستند، این یک عدد بزرگ و نیازمند به رسیدگی فوری توسط سازمان تامین اجتماعی است، در حالی‌که آمار و اطلاعات دقیق در مورد همه کارگران از جمله کارگران بدون بیمه -که باید طبق قانون بیمه شوند-نیز از طرف انجمن‌های کارگری به سادگی هرچه تمام‌تر در دسترس این سازمان است.

باید به یاد داشت که حتی با اجرای این وظایف نیز حداقل حقوق یک کارگر فاصله بسیار زیاد و معنی داری با خط فقر دارد.

در صورتی که دریافت حقوق عادلانه با پرداخت منظم و بدون دیرکرد، داشتن بیمه، خدمات پزشکی و امنیت شغلی از حقوق همه کارگران است.

کارگرانی که ستون فقرات انجام کار و تولید در جامعه ما هستند.

کارگران اکنون که زیر فشار بیماری و بیکاری قرار دارند نیازمند کمک هستند.

در غیر این‌صورت دیر شده، اتفاقات ناگوار در انتظار است و در آن زمان از اظهار تاسف‌ کردن گرهی باز نمی‌شود.

سازمان و وزراتخانه مرتبط برای پرهیز از رسیدن چنین روزی باید حالا قدم‌هایی موثر در سر و سامان دادن حداقلی اوضاع و تامین منابع اولیه زندگی کارگران دارای مشکل و خانواده‌های‌شان بردارند.

 

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

«مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.»