نقش اصلی مبارزات جاری در تداوم جنبش اجتماعی، رضا شیرازی

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

دو شعار محوری بازنشستگان؛ «فقط کف خیابون به دست میاد حقمون، دزدهای نجومی، فلاکت عمومی ست.» قادر است اقشار بیشتری از زحمتکشان و فرودستان را به تجمعات اعتراضی و تسخیر خیابان بکشاند.

 

رضا شیرازی، عضو کارگروه کارگران، مزدبگیران و فرودستان شورای مدیریت گذار

طی روزهای گذشته شاهد بودیم که بازنشستگان در شهرهای گوناگون ایران؛  تبریز، شوش و هفت تپه، کرمانشاه، اسفراین، خرم آباد، کرج، اراک، مشهد، همدان، بروجرد و شیراز، تجمعات اعتراضی برپا کردند.

اعتراض بازنشستگان به وضعیت اسفبار معیشتی بخشی  از مبارزات جاری در کف خیابان است که هر از گاهی شکل عریان به خود می گیرد و نشان می دهد که مطالبات اقتصادی و اجتماعی اقشار فرودست ایران چنان تلنبار شده که امکان ایجاد تجمعات پیاپی اعتراضی را فراهم می کند.

دو شعار محوری بازنشستگان؛ «فقط کف خیابون به دست میاد حقمون، دزدهای نجومی، فلاکت عمومی ست.» قادر است اقشار بیشتری از زحمتکشان و فرودستان را به تجمعات اعتراضی و تسخیر خیابان بکشاند. در اصل دو شعار فوق، از یک سو نشان از سبک و سیاق مبارزات جاری ست که با تسخیر خیابان و در خیابان تداوم جنبش اعتراضی ممکن است و از دیگر سو فلاکت عمومی که ناشی از ساختار سیاسی ست که دزدی های نجومی در آن سیلان دارد، بی کم و کاست باید نفی گردد.

در عین حال مزدوران جمهوری اسلامی و حامیان حکومت آخوندی برای اینکه بتوانند تجمعات اعتراضی بازنشستگان را مهار و از مسیر اصلی خارج کنند به هر امری تکیه می کنند تا شاید خللی در مبارزات جاری بوجود آورند. طوریکه یکی از بازنشستگان به خوبی اشاره کرده است «  در این تجمع اخیر جماعتی انگشت شمار سعی داشتند با شعارها و پیام‌های خاصی که بوی مزدوری داشت، مسیر مطالبه‌گری را تغییر دهند که خوشبختانه با هوشیاری بدنه‌ی مطالبه‌گر این امر ناموفق ماند.»

از سویی در هر تجمع اعتراضی محرز می گردد که نهادهای رسمی و مزدوران جمهوری اسلامی نه یک گام که چند گام از روند جامعه و اقشار آگاه عقب ترند. و از طرف دیگر  دانایی در قشر بازنشسته کشورمان چنان اوج گرفته است که به خوبی می تواند با اراده جمعی، حرکتهای اعتراضی را  مدیریت کند. در همین رابطه نهادهای همچون کانون های بازنشستگان یک راه بیشتر پیش پای ندارند یا بدون هرگونه اما و اگر از مطالبات بازنشستگان و شیوه و سبک اعتراضی آنان حمایت کنند و یا بطور رسمی اعلام کنند که جزئی از نهادهای رسمی حکومتی هستند.

همانطور که حنای خانه کارگر و شوراهای اسلامی کار، خانه پرستار و بخش هائی از انجمن های صنفی کارگران و تشکلات رسمی معلمان، دیگر رنگی ندارند، کانونهای رسمی بازنشستگان هم نخواهند توانست موج سواری کنند و اعتراضات خیابانی را مهار و مدیریت کنند چرا که بازنشستگان کشورمان از چنان آگاهی و خودآگاهی و توان سازماندهی برخوردارند که تجمعات اعتراضی را سامان می‌دهند طوریکه حتی نهادهای سرکوب گر جمهوری آخوندی قادر نیستند رهبران میدانی و فعالین این قشر زحمتکش را براحتی سرکوب کنند.

بنابر این از روند اعتراضات جاری از جمله تجمعات پیاپی بازنشستگان کشورمان می توان نتیجه گرفت که در این مرحله از اعتراضات مدنی، مبارزات جاری بعنوان یکی از مجراهای عمده تقویت جنبش اجتماعی ست.

 

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram