نیروی های سیاسی از هر طیف و قماش و در هر ائتلاف کوچک و بزرگ باید در تقویت مبارزات مدنی سهیم باشند چرا که ایرانی آزاد، دمکراتیک و استقرار رفاه عمومی بخشا ناشی از پیوند مبارزات سیاسی با مبارزات مدنی ست و بس.
رضا شیرازی
بازنشسته های کشورمان با تکیه به کانونهای مستقل توانستند دوباره در کثیری از شهرهای ایران _ ایلام، نیشابور، کرج، شیراز، اصفهان، یزد، اراک، اردبیل، کرمان، سنندج، قزوین، تبریز و خرم آباد، تهران – تجمع اعتراضی برپا کنند که می توان در دنیای مجازی به روشنی از کم و کیف آن آگاه شد.
وقتی که به اعتراض سراسری امروز بازنشسته ها نگاه می کنیم در وهله نخست دو نکته بیش از هر چیز دیگری آشکارتر است؛
نکته نخست؛ نهادهای حکومت آخوندی برای ساکت کردن بازنشسته ها برنامه دارند! نهادهای حکومتی برای مقابله و زمین گیر کردن تجمعات اعتراضی بازنشسته ها، مدتی ست دست به کار شده اند. تا با ایجاد اختلاف بین کانونهای مستقل بازنشسته ها، دستگیری برخی از فعالین این حوزه ، نفوذ در میان رهبران میدانی اقشار بازنشسته، بتوانند حرکتهای اعتراضی آنان را بطور کامل و تمام عیار سرکوب کنند.
برای رسیدن به این هدف حسن صادقی (رئیس اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری که یکی از عناصر اصلی خانه کارگر است) طی مصاحبه ای با خبرگزاری کار جمهوری اسلامی یعنی ایلنا اخیرا اعلام کرد که در تاریخ بیست و نهم بهمن ماه در مقابل مجلس شورای اسلامی تظاهرات دایر خواهند کرد. او اعلام نمود که «خانه کارگر به دلیل رعایت پروتکلهای بهداشتی، تجمعهای یک سال گذشته را به صورت مجازی برگزار کرد اما در مورد سرنوشت بازنشستگان بیتفاوت نمیمانیم و اجازه نمیدهیم که غریبهها از این تجمعها بهرهبرداری کنند و نیروهای انقلابی را خوار جلوه دهند.» در ادامه اضافه کرده است؛ که تاکنون هم رعایت موضوع کرونا را کردیم و از دیگران میخواهیم که به جای میدان دادن به افرادی که میخواهند تجمعهای اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری را کوچک جلوه دهند، ایستادگی کنند. دبیران اجرایی بدانند که نیاز نیست برای آب خوردن از کسی اجازه بگیرند چراکه اینگونه محوریت را از دست میدهیم. او تاکید کرد که «از روسای کانونهای بازنشستگان انتظار داریم که در روز ۲۹ بهمن با اتحادیه کمال همکاری را داشته باشند و اجازه ندهند که دیگران سوار بر موج احساسات بازنشستگان شوند.»
اتحادیه پیشکسوتان جامعه کارگری که نهادی حکومتی و فاقد بدنه اجتماعی ست، همچون همه نهادهای ریز و درشت رسمی اعتراضات خیابانی را علیه نهادهای حکومتی و وضع موجود برنمی تابد، صرفا جهت تضعیف و نفی مطالبات اقشار بازنشسته تقلا می کند. حال باید دید که آیا خواهند توانست به ضرب پول، زور و رسانه، تجمع خیابانی برپا کنند یا خیر؟
نکته دوم – باید چاره ای اندیشید و بدنبال راه کار موثری بود تا شکاف بین فعالین اجتماعی با معترضین سیاسی به وضع موجود را کاهش داد. به این معنا که افراد و جریانات و ائتلاف های سیاسی در داخل و خارج از کشور در ترویج اخبار و وقایع مبارزات جاری علیه وضع موجود و همراهی با اقشار معترض گام بردارند حساسیت ایجاد کنند و در گسترش اطلاع رسانی اعتراضات و تجمعات خیابانی پیش قدم گردند. امروز که اعتراض بازنشسته ها در چندین شهر برپا شد، دیدیم که حتی در اطلاع رسانی چنین رخداد قابل توجه ای، کم کاری به شدت به چشم می خورد.
بنابر این نیروی های سیاسی از هر طیف و قماش و در هر ائتلاف کوچک و بزرگ باید در تقویت مبارزات مدنی سهیم باشند چرا که ایرانی آزاد، دمکراتیک و استقرار رفاه عمومی بخشا ناشی از پیوند مبارزات سیاسی با مبارزات مدنی ست و بس.
