واقعیت این است که تمام ماجراهایی که از گوشه و کنار ورزش زنان ایران شنیده میشود حقیقت دارند و اتفاقا در سکوت عمومی جامعهی ورزشی کشور، هر روز شاخ و برگ بیشتری پیدا میکنند.
سیامک ملامحمدی
ماهنامه خط صلح – «دنبال حذف تدریجیام هستند» این جملهای است که چندی پیش آسو جواهری، بازیکن سابق فوتسال و داور فوتبال زنان، به دنبال تداوم محرومیت از داوری در فوتبال زنان ایران به خبرگزاریها گفت. به این امید که با رسانهای کردن این ماجرا تلنگری به ذهن مشوش دستاندرکاران فوتبال زنان زده که شاید از خواب گران سر برآورند و فکری به حال این حذف کردنها و حذف شدنهای پنهانی زنان از ساحت ورزش کشور بکنند. درست پس از آن که در اوایل دی ماه سال جاری، فدراسیون جهانی فوتبال، تیم ملی فوتبال زنان ایران را به دلیل بیش از ۱۸ ماه تعطیل شدن تیم ملی فوتبال زنان در ایران (بخوانید اهمال کاری آقایان) از رنکینگ خود، خارج کرد تا سیاههی حذفیات و تبعیض جنسیتی در ورزش ایران پربارتر از همیشه شود.
تبعیض جنسیتی و حذف تدریجی زنان در جامعهی ایران رویکرد تازهای نیست و در حال حاضر ابعاد گستردهای از زندگی روزمرهی زنان ایرانی را تحت تاثیر خود قرار داده است. در این میان، زندگی ورزشی ورزشکاران زن ایرانی هر روز دچار دردسرها و چالشهای جدیدی میشود که بسیاری از این چالشها در دنیای امروزی بیشتر شبیه یک شوخی گذرا هستند.
اما واقعیت این است که تمام ماجراهایی که از گوشه و کنار ورزش زنان ایران شنیده میشود حقیقت دارند و اتفاقا در سکوت عمومی جامعهی ورزشی کشور، هر روز شاخ و برگ بیشتری پیدا میکنند. از ممنوع الخروجی زنان ورزشکار توسط همسرانشان گرفته، تا دستمزدهای معوقهی یکی دو ساله و نیز حذف ملیپوشان و داوران معترض از شرکت در میادین. هدف چنین حرکاتی مثل روز روشن است: حذف زنان از زمینِ بازیِ مردان. جایی که پول و افتخار در اختیار مسئولان مرد با ایدئولوژی دینی قرار دارد و فوتبال زنان ویترینی نمایشی است تا فدراسیون جهانی فوتبال را راضی نگه دارد.
