در اغلب کشورهای جهان هشت مارس را برای تاکید بر برابری زن و مرد و مبارزه با تبعیض جنسیتی بعنوان روز زن به رسمیت میشناسند. اما در ایران مناسبتهای مذهبی را برای بزرگداشت مقام مادری یا دختری تعیین کردهاند، تا روز زن را از معنای اصلی آن خالی کرده و رنگ و لعاب مذهبی و شیعی به آن ببخشند.جنبش زنان در ایران در تمام ۴۲ سال گذشته اگرچه دچار تلاطمهای زیادی بوده اما همچنان زنده و معترض به حرکت خود ادامه داده و سرکوبهای فراوانی را تحمل کرده است.
کما اینکه اکنون زنان زیادی به جرم مخالفت با اعدام و نقض حقوق بشر، مخالفت با حجاب اجباری، آگاهی رسانی در مورد نحوه جلوگیری از بارداری، آموزش به زبان مادری و … در زندانهای جمهوری اسلامی بسر میبرند.بسیاری از زنان در مناطق و شهرهای حاشیه ای ایران علاوه بر ستم جنسیتی که بر همه زنان اعمال میشود، تحت ستم منطقهای نیز قرار دارند.
زنان و دختران در این مناطق قربانی قتلهای ناموسی یا آسیبهای روانی و اجتماعی گوناگون هستند. بطوریکه آمار بیسوادی، عدم اشتغال و خودکشی و خودسوزی در این مناطق بسیار بالاتر از شهرهای مرکزی است. به مناسبت روز جهانی زن از چهار نفر از فعالین اتنیک و حقوق بشر خانمها سیمین صبری، مونا سیلاوی، کوثر فتاحی و عفت گوهری دعوت کردیم تا با آنها گفتگویی در این باره داشته باشیم.
