معامله عجیب مدافعان حق رای زنان در بریتانیا، حسین باستانی

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

در دومین سال جنگ جهانی اول، دولت بریتانیا دریافت که با توانایی موجود خود در تولید اسلحه و مهمات، شانسی برای پیروزی در مقابل ماشین جنگی عظیم آلمان ندارد. در چنان شرایطی، دولت مشخصا به این نتیجه رسید که تنها شانس بریتانیا برای اجتناب از شکست، بسیج شدن زنان برای پشتیبانی جنگ و به‌ویژه حضور فراگیر در کارخانه‌های اسلحه سازی است.

مشکلی که وجود داشت این بود که دولت، رابطه به‌شدت متشنجی با رهبران جنبش زنان داشت: مهم ترین خواست این جنبش در آن زمان، به دست آوردن “حق رای” برای زنان بود که دولتمردان زیر بارش نمی رفتند و حتی بسیاری از فعالان جنبش حق رای موسوم به “سافرجت” ها را به زندان انداخته بودند. بحران میان دولت و فعالان حقوق زنان در سطحی قرار داشت که حتی رهبر معروف سافرجت ها، املین پنکهرست، با انداختن بمب به منزل دیوید لوید جورج، وزیر وقت مهمات سازی، جانش را تهدید کرده بود.

اما وقتی کار جنگ گره خورد، لوید جورج تصمیم گرفت با همان کسی که بمب به داخل خانه اش انداخته بود پای میز مذاکره بنشیند. او در جلسه ای محرمانه در ژوییه ۱۹۱۵، به نمایندگی از دولت از املین پنکهرست خواست که با کمک به بسیج کردن زنان پشت جنگ، به یاری دولت بیاید. در عوض، تعهد کرد که دولت از مقاومت در مقابل حق رای زنان عقب‌نشینی کند. معامله، انجام شد.

تنها چند روز بعد، پنکهرست و سایر رهبران جنبش حقوق برابر برای زنان، در لندن تظاهراتی سی هزار نفره علیه دولت بریتانیا به راه انداختند. موضوع این تظاهرات، اعتراض به تبعیض جنسیتی با دریغ شدن حق زنان برای “خدمت به کشور” بود؛ هرچند شرکت کنندگان در آن، خبر نداشتند که مخارج برگزاری تظاهرات، از طرف خودِ دولت تامین شده است.

در اجرای توافق دو طرف، زنان بریتانیا به طور گسترده پشت جنگ بسیج شدند و میزان تولید اسلحه و مهمات به شدت افزایش یافت. در حالی که دشمن اصلی بریتانیا در جنگ یعنی آلمان، در حالت کلی ظرفیت تولید صنعتی و تسلیحاتی بسیار بالاتری از بریتانیا داشت، اما مشارکت به‌شدت موثر زنان بریتانیایی در جنگ، در حالی که همتایان آلمانی‌شان عمدتا مشغول خانه داری بودند، معادلات را به نفع لندن تغییر داد.

از سوی دیگر دیوید لوید جورج هم، که ازقضا یک سال بعد -در سال ۱۹۱۶- به مقام نخست وزیری رسید، در اجرای تعهدات متقابل دولت کوتاهی نکرد.

نتیجه آنکه در ۶ فوریه ۱۹۱۸ و در حالی که هنوز ۹ ماه تا پایان جنگ جهانی اول باقی بود، نخستین گروه از زنان بریتانیایی حق رای خود را به دست آورند. بنابر قانونی که با پشتیبانی دولت به تصویب مجلس رسید، زنان بالای ۳۰ سال که خود یا همسرشان صاحب مِلک بودند، می توانستند در انتخابات سراسری رای بدهند.

البته، هنوز ۱۰ سال دیگر لازم بود تا زنان بریتانیایی، از حقوق مساوی برای رای دادن برخوردار شوند: در ژوییه ۱۹۲۸، تمام زنان مالک یا غیرمالکِ بالای ۲۱ سال، مانند مردان دارای شرایط مشابه، از حق رای برخوردار شدند.

#روز_جهانی_زن

@HosseinBastaniChannel

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

«مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.»