اشاره صریح روحانی به وظیفه اطاعت و فرمانبرداری ارتش در شرایط فعلی، نشان آشکاری است از لرزه های سهمگین به بدنه نظام و ناپایدار شدن تنها ستون نگهدارنده آن، یعنی قدرت سرکوب مسلحانه اعتراضات مردم.
حمید آقایی
حسن روحانی در پیامی به مناسبت روز ارتش، ۲۹ فروردین، گفته است: «حکومتها برای آن که در قدرت بمانند به ملتها نیاز دارند اما زمانی که ملتی از حکومتی ناراضی و رویگردان شود این ارتشها هستند که باید در میان ملتها و حکومتها یکی را برگزینند و تصمیم بگیرند و انتخاب کنند.»
وی در ادامه پیام خود می گوید: «ارتشها از لحاظ اداری البته جزئی از دولتها و حکومتها هستند و از این رو طبق قانون باید از حکومتها اطاعت کنند.»
حسن روحانی در ابتدای پیام خود ارتش را در مقابل انتخاب بین ملت و حکومت، در شرایطی که یک ملت از حکومت خود روی می گردانند، قرار می دهد. اما وی در ادامه، سریعا، تکلیف ارتش را که تحت فرماندهی ولایت فقیه، فرمانده کل قوا، است، روش می کند و می گوید ارتش چون از نظر اداری جزئی از حکومت است باید از حکومت خود اطاعت کند.
اینچنین تاکید آشکار و تحکم آمیز به انتظار حکومت اسلامی از نیروهای مسلح ارتش که باید «از حکومت خود (در مقابل ملت) دفاع کنند» و اشاره به حضور فرمانده کل قوا در راس نیروهای مسلح ارتش و سپاه، نشان از آن دارد که رهبری جمهوری اسلامی بطور جدی نگران نقش ارتش در جبهه بندی که اکنون در جامعه ایران شکل گرفته، شده است.
در شرایط امروز ایران اکثریت غالب مردم ایران با روی گردانی از جمهوری اسلامی، فریاد «نه به جمهوری اسلامی»، «نه به سند همکاری بیست و پنج ساله با چین» و نیز «نه به انتخابات» برآورده اند و در جبهه مقابل حکومت جمهوری اسلامی و رانت و باندهای فاسد حاکم بر کشور قرار گرفته اند.
در چنین شرایطی و در زمانی که خانواده نیروهای مسلح کشور همانند بسیاری از اقشار و طبقات جامعه ایران به زیر خط فقر پرتاب شده اند و فقر و تبعیض را هرروزه لمس می کنند و می چشند، بسیار طبیعی است که رژیمی که خود نیز دچار فروپاشی از درون و ریزش نیرو شده است، به تهدید نیروی های مسلح و امر به اطاعت از فرماندهی کل قوا و انتخاب نظام حاکم در مقابل جبهه ملت روی آورد.
اشاره صریح روحانی به وظیفه اطاعت و فرمانبرداری ارتش در شرایط فعلی نشان آشکاری است از لرزه های سهمگین به بدنه نظام و ناپایدار شدن تنها ستون نگهدارنده آن، یعنی قدرت سرکوب مسلحانه اعتراضات مردم.
و نیز اشاره به وضعیت ارتش نظام پادشاهی در هفته های آخر سلطنت محمدرضا شاه در سال ۱۳۵۷، که ارتش آگاهانه و مسئولانه و برای جلوگیری از خونریزی بیشتر بیطرفی اعلام کرد و عملا در جبهه مردم قرار گرفت، بیانگر نگرانی شدید حکومت اسلامی از پیوستن سربازان و درجه داران ارتش به جبهه مردم است.
