نزدیک به سه هفته از شروع پتیشن اعتراضی به سند همکاری ۲۵ ساله میان جمهوری اسلامی و چین میگذرد. تاکنون علاوه بر فعالین سیاسی و مدنی مطرح، حدود ۱۰۵ هزار نفر این نامه را امضا کرده و خواستار ابطال این قرارداد شدهاند.
توافق ۲۵ ساله ایران و چین به زعم بسیاری از فعالین سیاسی به معنای سهیم کردن چین در تمام پروژههای اقتصادی، سیاسی، حملونقل، امنیتی و غیره است و از این توافق به عنوان «فروش ایران» یاد میکنند. از سوی دیگر پنهانکاری و سکوت مقامات جمهوری اسلامی در انتشار جزییات این قرارداد، حساسیت جامعه را برانگیخته است.
این توافقنامه از سال ۱۳۹۴ مورد بحث قرار گرفت و پس از آنکه متنهای پیشنویس آن مبادله شد و به تایید آقای خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی رسید، نهایتا در ۷ فروردین ۱۴۰۰ توسط وزرای خارجه ایران و چین امضا شد. گفته میشود این توافق برای سرمایهگذاری در صنعت نفت، گاز و پتروشیمی ایران، همکاریهای نظامی، امنیتی، فرهنگی و غیره صورت گرفته است اما جنبههای بیشتر این توافق تاکنون پنهان مانده و مقامات در مقابل پرسشگری مردم، سوالات آنها را بیپاسخ گذاشتهاند.
گرچه جواد ظریف، وزیر خارجه ایران پیشتر وعده داده بود پس از نهایی شدن این توافقنامه، جزییات آن منتشر شود اما این اتفاق هرگز رخ نداد و نهایتا پس از بالا گرفتن اعتراضات، علی ربیعی، سخنگوی دولت روحانی گفت چین مایل به انتشار متن سند همکاری ۲۵ ساله نیست.
امتیاز دادن به چین در شرایطی که ایران با تحریمهای آمریکا دست و پنجه نرم میکند ممکن است ایران را در شرایط استقراض قرار دهد؛ شرایطی که نتایج خوبی برای کشور نخواهد داشت. حسن شریعتمداری، دبیر کل شورای مدیریت گذار پیشتر این قرارداد را حتی خفتبارتر از قراردادهای «ترکمانچای» و «وثوقالدوله» دانسته بود.
