عجلۀ جناح اصولگرا به اندازۀ جناح دولت نیست زیرا برنامۀ آنان این است که برجام پس از برگزاری انتخابات و در دو ماه آخر عمر دولت روحانی احیاء شود تا بدین وسیله با یک تیر سه نشان زده باشند!
احمد زیدآبادی
در حالی که عالیترین مقامهای آمریکایی روند مذاکرات وین را طولانی و امکان دستیابی به توافق را نامشخص میدانند، برخی مقامها و رسانههای داخلی، پی در پی از نزدیک بودن توافق و حتی رسیدن به یک قدمی آن خبر میدهند.
این تفاوت ارزیابی نشانۀ چیست؟ آمریکاییها پنهانکاری میکنند یا طرفِ ایرانی صبر و قرار خود را از دست داده است؟
تصور پنهانکاری از طرف آمریکا به نظر موجه نمیآید زیرا امری که قرار است علنی و آشکار شود، بر پنهانسازی آن جز ایجاد بیاعتمادی در بین متحدان، چه چیز دیگری مترّتب است؟
بی قراری طرف ایرانی اما برای چیست؟ اشتیاق به توافق برای بهرهبرداری از آن در انتخابات؟ تأثیرگذاری روانی بر فضای بازار به منظور کاهش قیمت ارز و طلا؟ نگرانی از خالی بودن خزانه و تبعات ناشی از آن؟
به نظرم هر دو جناح اصرار دارند که توافق در دولت حسن روحانی صورت گیرد. جناح دولت با این انگیزه که سودی در انتخابات نصیبش شود و جناح مقابل، با این رویکرد که معضلِ توجیهِ ایدئولوژیک احیای برجام برای هواداران آتشین مزاجش را به گردن روحانی بیاندازد و از خود رفع مسئولیت کند.
بنابراین، عجلۀ جناح اصولگرا به اندازۀ جناح دولت نیست زیرا برنامۀ آنان این است که برجام پس از برگزاری انتخابات و در دو ماه آخر عمر دولت روحانی احیاء شود تا بدین وسیله با یک تیر سه نشان زده باشند! یعنی هم دولت روحانی از توافق سود انتخاباتی نبرد و هم اعتراض هواداران تند خود متوجه او شود و هم با احیای برجام درآمدهای ارزی به جیب دولتِ اصطلاحاً جوان و انقلابی بریزد!
