عباس آخوندی وزیر راه و شهرسازی دولتهای یازدهم و دوازدهم بود که در اولین سال از دولت دوازدهم، بدلیل انتقادات بسیار نسبت به عملکردش، مجبور به استعفا شد، یکی از کاندیدهای احتمالی اصلاح طلبان است.
به همین علت از وی دعوت شده بود که در کلاب هاوس جمعه شب ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۰، صحبت کند. آقای آخوندی در ضمن صحبت های خود و پاسخ به سوالات شرکت کنندگان موضوعاتی را مطرح کرد که اگرچه مانند آنچه که ظریف در مصاحبه خود با آقای سعید لیلاز گفته بود جدید نبودند، اما شنیدن آن از زبان یک وزیر مستعفی که سالها یک مقام رسمی در راس یکی از وزارتخانه های دولت روحانی داشته است، مهر تاییدی بود بر شدت نفوذ و دخالت نهادهای وابسته به سپاه و بیت رهبری در شریانهای اقتصادی کشور و فساد ساختاری در نظام جمهوری اسلامی.
وی در سخنان خود صریحا اعتراف کرد که سیستم سرمایه گذاری در کشور کاملا مخفی است و ما با «پدیده بی دولتی» و یا «چند دولتی» در ایران روبرو هستیم.
وی در ادامه صحبت های خود گفت: از سال ۱۳۸۴ تا کنون حجم واردات و صادرات ۲۳۰۰ میلیارد دلار بوده است که «بصورت مخفی و زیرزمینی» انجام گرفته است. این عملیات زیرزمینی اقتصادی که «توسط بنگاه های عمومیِ غیر دولتی» انجام گرفته است «۴۰۰ میلیارد دلار» از کل حجم صادرات و واردات هزینه برداشته است. یعنی چیزی حدود بیست درصد صرف فساد گسترده شده است که «بنام انقلابی گری توجیه و تقدیس می شود».
ایشان در ادامه می افزاید که این «بنگاه های غیر دولتی و عمومی» (یعنی سپاه و نهادهای وابسته به بیت رهبری) بخش خصوصی را سرکوب می کنند. برای مثال، دفاتر مشاوری مهندسی در زمینه صنعت نتوانسته اند در برابر «این سرکوب» دوام بیاورند و یکی یکی از دور رقابت خارج شده اند.
آقای آخوندی در مورد «دخالت بنگاه های عمومی و غیر دولتی» در وزارت نفت گفت که این نهادها به دلیل مخالفت با سیاست های راهبردی وزارت نفت که بر «افزایش ظرفیت تولید» بجای «افزایش میزان صادرات نفت» استوار بود، یک «شورایی» بنام «صیانت از نفت» درست و بالای سر وزیر نفت منصوب کردند. که در واقع نمونه ای از پدیده بی دولتی و چند دولتی است. سیاست وزارت نفت این بود که با سرمایه گذاری ظرفیت تولید نفت را تا ۵ میلیون بشکه نفت در روز افزایش دهد، که با دخالت این «بنگاه های غیر دولتی» ناموفق ماند، چون آنها می خواهند هر چه بیشتر نفت صادر کنند، بدون سرمایه گذاری روی ظرفیت تولید؛ و چین نیز که آماده سرمایه گذاری بود با یک تهدید امریکا خود را کنار کشید.
وزیر سابق راه و شهرسازی در مورد دولت روحانی نیز گفت که سرمایه اجتماعی دولت «نه» بود و این دولت «دولتِ آری» نبود و گفتمان مشخصی نداشت، زیرا مردم از ترس جناح روبرو (اصولگرایان) به دولت روحانی پناه آورده بودند.
وی در ادامه گفت که ساختار «بنگاه داری» در ایران غیر تولیدی است، و «بنگاه های عمومی و غیر دولتی» (سپاه و بیت رهبری) از جیب مردم با بخش خصوصی (واقعی) رقابت می کنند. برای مثال در دولت دهم و یازدهم، ظاهرا ۱۰۰ میلیارد دلار صرف خصوصی سازی شد، اما از این ۱۰۰ میلیارد دلار حدود ۶۱ میلیارد رفته است به سوی «بنگاه های عمومی غیر دولتی» و یا بازگشت داده نشده است. از این ۱۰۰ میلیارد دلار، فقط ۵ میلیارد در اختیار بخش خصوصی قرار گرفته و بقیه رفته است بسوی «سیاست های غیر پاسخگو».
آخوندی در پاسخ به سوال یکی از حاضرین نیز اعتراف کرد: در انتهای کار وزارت من، هیچ بخش خصوصی غیر دولتی نمانده بود که آماده سرمایه گذاری باشد. زیرا «یک گروه» آمده بود که کل اقتصاد و سیاست را پر ریسک کرده است.
