بیانیه اخیر ایشان «دو گام به پس» بعد از بیانیه اول ایشان و سخنانش در کلاب هاوس بود که از آن چیزی جز جستجوی راهی برای ورود به نظام و جلب رضایت رهبری و شورای نگهبان برداشت نمی شود.
حمید آقایی
روز جمعه ۲۴ اردیبهشت آقای تاجزاده با حضور در «ستاد انتخاباتی وزارت کشور» بعنوان کاندید «انتخابات ریاست جمهوری» ثبت نام کرد. وی در آغاز بیانیه ای که پس از ثبت نام قرائت نمود، خود را یک اصلاحطلب، مقام مسئول دولت های موسوی و خاتمی و زندانی سیاسی معرفی کرد.
وی در ادامه گفت: «من با قرائت انسدادی از قانون اساسی و تقلیل دادن آن به اصل ولایت فقیه مخالفم. با سیاست داخلی امنیتی و بستن دهان مخالفان و منتقدان و گرفتن حق فعالیت تشکیلاتی از هر ایرانی با هر گرایش و عقیدهای که ملتزم به قانون است و خشونت را نفی میکند، مخالفم.»
آقای تاجزاده در حالی از «قرائت انسدادی از قانون اساسی و تقلیل آن به اصل ولایت فقیه» صحبت می کند که در سخنان و بیانیه های پیشین خود از تغییر قانون اساسی از طریق رفراندوم و خارج کردن اصل ولایت فقیه از قانون اساسی سخن گفته بود.
ایشان در بیانیه پس از ثبت نام، بعنوان کاندید پست «ریاست جمهوری»، با سیاست های امنیتی و بستن دهان مخالفان و دخالت نظامیان در سیاست و اقتصاد مخالفت می کند، در حالیکه قبلا وعده داده بود که سپاه را به پادگانها بازگرداند و سپاه و ارتش را در هم ادغام نماید.
آقای تاجزاده در ادامه پیام خود حاکمیت را خطاب قرار می دهد و می گوید «ما با شما با سخن قانون و متکی بر حقوق قانونی خود صحبت می کنیم، اما سخنان خود را دلسوزانه می گوییم.» این نحوه بیان بسیار مدارانه جویانه با حاکمیت جمهوری اسلامی و طبیعتا رهبری و نهادهای وابسته به آن با لحن و کلام تند که ایشان در بیانیه «ورود به مبارزات انتخاباتی» و سخنانش که پس از آن در کلاب هاوس به کار برد بسیار متفاوت، نرمتر و آشتی جویانه تر است.
نحوه بیان و نوع کلام ایشان در آخرین بیانیه اش، پس از ثبت نام، موجب حتی خوش آمد برخی از اصولگرایان و نفس راحت کشیدن آنها شد که «نه خیر آقای تاجزاده ضد نظام جمهوری اسلامی نیست و ظاهرا از در آشتی برآمده است.» این پیام، اصلاح طلبانی را هم که نگران تندروی های آقای تاجزاده بودند کمی راضی نمود و به شعف آورد، و بیانیه او بسیار «سیاستمدارانه» توصیف گردید.
اما از دیده اکثر ناظران مستقل، حتی برخی از اصلاح طلبان و اصولگرایان، اگر حتی آقای تاجزاده مصلحت طلبانه کمی از تیزی زبان و قلم خود برای عبور سد شورای نگهبان کاسته باشد، اما تناقضات اساسی در مواضع ایشان و ناکارآمدی آنها در چهارچوب قانون اساسی و حاکمیت مطلقه ولایت فقیه همچنان باقی هستند؛ و اگر هم ایشان پس از تایید صلاحیت به «ریاست جمهوری» برسد وی چگونه می خواهد به قانون اساسی که قبول ندارد سوگند یاد کند؟
آقای تاجزاده اما ضمن لحن مسالمت جویانه نسبت به حاکمیت جمهوری اسلامی، با حضور مردم در کف خیابان مرزبندی می کند و می گوید: «برای آشوب و به خیابان کشیدن مردم نیامده ام». این موضع ایشان نیز علامتی است به حاکمیت جمهوری اسلامی که وی حتی مانند رهبران جنبش سبز عمل نخواهد کرد و مخالف حضور مردم معترض در خیابان خواهد بود. در حالیکه در سالهای اخیر روزی نیست که صدای اعتراض بخش ها، اصناف و طبقات مختلف جامعه تحت ستم ایران بلند نباشد. آیا آقای تاجزاده می خواهد این بخش از مردم را به خانه ها بازگرداند؟ در واقع ایشان با نفی حضور مردم در خیابان می خواهد به حاکمیت جمهوری اسلامی نشان دهد که وی قصد دارد از راه نصیحت و چانه زنی وارد همکاری با آنها شود.
بیانیه ایشان در نقطه مقابل با بیانیه آقای احمدی نژاد که لکنت زبان نداشت، مملو از تعارفات و جستجوی راههای نزدیکی به قدرت های اصلی حاکم بر کشور بود. بیانیه اخیر ایشان «دو گام به پس» بعد از بیانیه اول ایشان و سخنانش در کلاب هاوس بود، بیانیه ای که از آن چیزی جز جستجوی راهی برای ورود به نظام و جلب رضایت رهبری و شورای نگهبان برداشت نمی شود.
از کوزه اصلاح طلبان همان تراود که در اوست.
