ماهنامه خط صلح – نرگس محمدی، فعال حقوق بشر، زندانی سیاسی پیشین و سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر است. وی بارها تجربه بازداشت توسط نهادهای امنیتی و نگهداری طولانیمدت در سلول انفرادی را داشته است. او چندی پیش به همراه شمار دیگری از فعالین مدنی و زندانیان سیاسی سابق با حضور در دفتر قضایی نسبت به نگهداری متهمان در سلولهای انفرادی شکایت خود را ثبت کرد. ماهنامه خط صلح طی گفتوگویی با خانم محمدی به بررسی آثار سلول انفرادی بر سلامت روان بازداشتشدگان و تجربههای شخصی وی از زندان پرداخته است، متن این گفتوگو در ادامه میآید:
توصیف شما از فضای سلول انفرادی چیست؟ سلول انفرادی چه تاثیرات روحی و روانی بر روی یک زندانی میگذارد؟
طبق تعاریفی که از شکنجه در متون حقوق بینالملل وجود دارد، اذیت و آزار و فشاری که چه به لحاظ جسمی و چه به لحاظ روحی و روانی، خارج از توان انسان به فرد وارد شود، شکنجه تلقی میشود. از آنجایی که سلول انفرادی به گونهای طراحی شده تا فشار روحی و روانی را به فرد محبوس در سلول وارد کند و فضا را برای او غیرقابل تحمل کند، فرد محبوس در سلول وادار به اعتراف علیه خود و دیگران به شکل دروغ میشود؛ یا اینکه اتهاماتی را میپذیرد که آنها حتی منجر به صدور حکم مرگ برای او میشوند یا احکام سنگین زندان را برایش رقم میزند؛ یا اینکه تحت فشار روحی و روانی که برایش غیرقابل تحمل میشود وادار به مصاحبههایی میشود که در آن مصاحبهها به آنچه که بازجویان از او میخواهند تن میدهد؛ همه اینها نشان از این دارد که شکنجه سفید متاسفانه در زندانهای جمهوری اسلامی ایران به شکل حبس زندانی در سلول انفرادی اعمال میشود و نتایج ناگوار آن را طی چهل و سه سال گذشته شاهد بودهایم.
برگرفته از ماهنامه خط صلح، سایت هرانا
