کارت زرد، مرتضی ملک

وزیر کشور آمار رسمی باصطلاح «انتخابات » را اعلام کرده است، حالا نوبت عالمان علم آمار و جامعه شناسان است که این ارقام را آنالیز کنند . ظاهر آمار اعلام شده به گونه ای است که منطقی و باور پذیر به نظر بیاید . اما با ان پیشینه مهندسی نامزدها و لانسه کردن نامزد «جبهه مومنین به انقلاب» و سو سابقه ای که از کارگزاران دولت داریم بعید است که این آمار واقعی باشد و همان کارگزاران رسمی در آن دست نبرده باشند.‌ این نکته را اهل خبره با سنجش داده ها می‌توانند راستی آزمایی کنند. اما اگر همین ارقام اعلام شده را ملاک قرار دهیم به چند نتیجه جالب می رسیم. اولا به صراحت روشن شده است که صحنه انتخابات بیش از همه میدان جنگ دو قطب تحریم – مشارکت بوده است و اینکه تحریم کنندگان پیروز شده اند. یعنی سناریویی رسوایی که با نام انتخابات کلید خورد ، با عمل مردم به شکل مفتضحانه ای با باخت حکومت پایان یافت.‌پایانی با پیام روشن ، « نه به حکومت اسلامی».

این « نه » ، یک پدیده پلورال است ، با ترکیبات اجتماعی و رنگ های سیاسی متفاوت که تجزیه و تحلیل سویه های مختلف ان برای شناخت اپوزسیون از چند و چون تحریم کنندگان و آشنایی با گرایشات مردم و البته شناخت از خود ، بسیار سود مند است . از نقطه نظر یک نیروی سیاسی جدی که نخواهد خیال بافی را بجای واقع گرایی بگذارد . این مهم است که بدانیم در این گستره ملی نه به نظام ، مثلا کیفیت جبهه سکولار از چه قرار بوده یا میزان و تاثیر جبهه معیشت چه بوده است؟ برای داشتن یک تحلیل درست حتا این جنبه هم کم اهمیت نیست که بدانیم ، موضع واقعی طیف رای دهندگان به نماینده نظام چه بوده است زیرا نمی توان همه ارای داده شده به رئیسی را اگر کاملا هم درست باشد ، به حساب حمایت از جمهوری اسلامی گذاشت.