سخنگوی طالبان در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود دیدگاه های بقول خود «امارات اسلامی» را در مورد زنان، رسانه ها و مطبوعات اعلام کرد. وی گفت همه حقوق زنان را مطابق اسلام رعایت می کنیم و با زنان «در چارچوب شریعت اسلامی» رفتار خواهد شد و تاکید کرد: «زنان ما مسلماناند و خوشحال خواهند بود که در چارچوب شریعت اسلام زندگی کنند.»
وی در مورد رسانه ها و مطبوعات نیز گفت: «رسانهها مستقل و فعال خواهند ماند» و سپس اضافه کرد «در چارچوب شریعت اسلامی».
ذبیحالله مجاهد در رابطه با سوال یکی از خبرنگاران در مورد بمب گذاری های طالبان و کشته شدن مردم بیگناه گفت: «جنگ عوارض دارد و بعضی مجبور می شوند خود را منفجر کنند.»
سخنان روز سهشنبه ۲۶ مرداد سخنگوی طالبان، که برای اولین در انظار عمومی ظاهر می شد و نیز نحوه قدرت گیری طالبان، یادآور روزهای پایانی پادشاهی محمدرضا پهلوی است. برای نمونه:
۱- ارتش ۳۰۰ هزار نفری افغانستان در یک چشم به هم زدن نابود شد و اثری از آن دیده نشد. در روزهای پیش از پیروزی آیت الله خمینی و سقوط شاه ایران نیز ارتش ایران مجبور به تسلیم شد و اعلام بیطرفی کرد. همانطور که ارتش ایران پس از مذاکرات پشت پرده امریکا با نمایندگان خمینی در پاریس مجبور به بازگشت به پادگانها شد و به یکباره قوی ترین ارتش منطقه در آن زمان فروریخت، قطعا مذاکرات پشت پرده با رهبران طالبان در قطر زمینه ساز تسلیم ارتش افغانستان نیز بوده است. اگرچه بنظر می رسد که ارتش افغانستان بسیار پوشالی تر از ارتش ایران بوده است و تعداد سربازان و ادوات فقط روی کاغذ بوده اند تا دولت فاسد اشرف غنی بتواند از آمریکا پول بگیرد.
۲- اما شرایطی که طالبان برای حقوق زنان و آزادی رسانه ها می گذارد شباهت بسیاری با قانون اساسی جمهوری اسلامی دارد که ترجیعبند مواد آن «شرایع اسلام» است. مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز حقوق زنان و مطبوعات در چهارچوب قوانین اسلامی تعیین می شوند.
۳- بمب گذاری های طالبان نیز که سخنگوی طالبان آنرا یکی از الزامات جنگ می شمارد، یادآور آتش زدن سینما رکس آبادان توسط عوامل خمینی است. جنایتی که انجام شد تا بر گردن سازمان امنیت شاه گذاشته شود؛ جنایتی که هنوز پس از چهار دهه مسئولیت آن توسط عوامل خمینی پذیرفته نشده است و همچنان در هاله ای از ابهام باقی مانده است.
۴- همانند دوران انقلاب اسلامی که جهان با ناباوری شاهد سقوط یکی از قدرت های بزرگ منطقه بود، اما بلافاصله حاکمیت خمینی به رسمیت شناخته شد؛ امروز نیز شاهد پیروزی سریع طالبان و به رسمیت شناخته شدن حکومت طالبانی از سوی برخی از دولت ها هستیم، برخی دیگر نیز در برابر آن سکوتِ همراه با رضایت پیشه کرده اند.
اما یک تفاوت آشکار بین طالبان و خمینی دیده می شود. طالبان از همان ابتدا مواضع روشنی در رابطه با نوع حکومت خود داشتند و آنرا صریحا اعلام می کردند. در اولین مصاحبه مطبوعاتی طالبان، سخنگوی طالبان صریحا از امارات اسلامی و رعایت قوانین اسلامی در حکومت جدید افغانستان صحبت می کند.
خمینی اما در پاریس و حتی پس از ورود به ایران مزورانه وعده آزادی و رعایت حقوق مردم ایران، همانند قوانین اروپایی می داد، اما پس از بدست گیری کامل قدرت، حجاب را بر زنان تحمیل کرد و رسانه ها و مطبوعات آزاد را یکی پس از دیگری تعطیل کرد و یا تصاحب نمود.
طالبانیسم در حقیقت همان نسخه بدون روتوش خمینیسم است که اکنون در همسایگی ایران سر برآورده است.
