کانون مدافعان حقوق بشر:
سازمان ملل متحد از دو سال پیش، ۲۲ آگوست را «روز جهانی گرامیداشت قربانیان اعمال خشونت بر اساس اعتقادات مذهبی» نامگذاری کرده است. در این روز کشورهای عضو به بررسی فعالیتهای خود در زمینه مبارزه با ایندست تبعیضها و خشونتها میپردازند.
اقلیتهای دینی ایران (بهاییان، مسیحیان، یهودیان، زرتشتیان، دراویش، اهل سنت، یارسان و…) طی ۴ دهه حکومت جمهوری اسلامی با انواع محدودیت، تبعیض، سرکوب، بازداشت، زندانهای طولانیمدت، اعدام و حتی منع برخورداری از حقوق شهروندی مواجه بودهاند. افراطیون مذهبی که پیش از سال ۵۷ هم سابقه آزار پیروان اقلیتهای دینی را داشتند (مثل حمله به محله یهودیها در مشهد، یا حمله به بهاییان آران و بیدگل با دستور حجتالاسلام محمدتقی فلسفی) پس از پیروزی انقلاب با حمایت صریح قانون و به بهانههایی چون جاسوسی، انحراف از دین و… به قلع و قمع اقلیتهای دینی پرداختند. در حالی که به ادعای علی خامنهای «در دوران اسلامی و جمهوری اسلامی تعرض به غیرمسلمانها از سوی مسلمانها هیچ سابقهای نداشته!»
تائید حکم اعدام «یوسف مهراد» و «سعدالله زارعی» به اتهام سبالنبی در استان مرکزی (۱۴۰۰)، سرکوب خونین تجمع مسالمتآمیز دراویش در گلستان هفتم تهران (۱۳۹۶)، قتل کشیش «هایک هوسپیانمهر» با ضربات چاقو به دست افراد ناشناس در کرج (۱۳۷۲)، حلقآویز کردن کشیش «محمدباقر یوسفی» در جنگلهای ساری (۱۳۵۷)، قتل «فرهنگ امیری» شهروند بهایی در یزد توسط لباسشخصیها (۱۳۹۶) و… گوشهای از اعمال خشونت علیه اقلیتهای مذهبی است که حکومت جمهوری اسلامی مستقیم یا غیرمستقیم در آن دست داشته است.
نقایص قانونی و بازگذاشتن دست افراطیون مذهبی، به پررنگتر شدن فعالیت گروهی انجامیده که در سالهای اخیر با نام «آتش به اختیار» با توسل به اقدامات خشن و اعمال سلیقه شخصی، به ناامن کردن جامعه برای همه شهروندان مشغولند. مثل اسیدپاشی افراد موتورسوار علیه زنان اصفهان پس از فرمان امامجمعه این شهر برای مبارزه با «بدحجابان» در سال ۹۳، یا زیر گرفتن ۲ زن با خودرو در ارومیه پس از تذکر حجاب در همین هفته گذشته.
