نیویورک تایمز ۳۰مرداد ۱۴۰۰ تیتر مقاله وارده: چرا نبود صبر استراتژیک در بایدن راه به فاجعه برد؟
نویسنده: رایان کراکر سفیر سابق آمریکا در افغانستان در دوران اوباما، وی همچنین سفیر آمریکا در کشورهای عراق، پاکستان، سوریه، کویت و لبنان بوده است و در دولتهای دموکرات و جمهوریخواه خدمت کرده است.
فقدان صبر استراتژیک
بهعنوان آمریکائیان ما نقاط قوت بسیاری داریم. ولی صبر استراتژیک جزو آنها نیست. گرچه در دورانی مانند جنگهای انقلابی [دوران استقلال] و جنگ جهانی دوم ما صبر استراتژیک بکار گرفتیم… ولی صبر استراتژیک جزو الگوی رفتاری ما نیست…
در حالیکه وخامت و شناعت تحولات در افغانستان در هفته گذشته ظاهر میشد، سؤالات شروع شدند. چگونه این اتفاق افتاد؟ چگونه ما قادر به دیدن و پیشبینی آن نبودیم؟ چرا نیروهای امنیتی افغان وارد جنگ نشدند؟ چرا ما کاری در رابطه با فساد انجام ندادیم؟ و لیستی از سؤالات ادامه پیدا میکند. یک جواب جامع و همهجانبه وجود دارد: عدم وجود صبر استراتژیک در ما در لحظات تعیینکننده و حیاتی از جمله از جانب پرزیدنت بایدن. این به ائتلاف ما صدمه زده، دشمنان ما را تقویت کرده و خطر علیه امنیت خود ما را افزایش داده است. همچنین ۲۰سال کار و فداکاریهای ما را مورد تحقیر و تخطئه قرار داده است…
پاکستانیها به ما گفته بودند که شما صبر استراتژیک ندارید
وقتی من سفیر آمریکا در پاکستان بودم، بارها از پاکستانیها شنیدم که میگفتند «ما شما را میشناسیم. ما میدانیم شما صبر استراتژیک یک جنگ طولانیمدت را ندارید. ما میدانیم روزی خواهد رسید که شما خسته خواهید شد و به خانهتان برخواهید گشت این کاریست که شما میکنید. . ». ما بدون صبر استراتژیک و با کارمان بدبینی آنها را تأیید کردیم…
این فقط رئیسجمهور فعلی آمریکا نبوده که از خود بیصبری نشان داده است. دونالد ترامپ گفتگو با طالبان را اعلام کرد. این گفتگوها بدون حضور دولت افغانستان انجام شد .ما در برابر این خواسته طولانیمدت طالبان کوتاه آمدیم. دولتی را که متعهد به حمایت از آن بودیم را نامشروع ساختیم… در حالیکه این پروسه دردآور شکل میگرفت، ما علاوه بر توهین به دولت افغانستان (از طریق نامشروع کردن آن) زخمی را نیز به آن وارد کرده و آنها را مجبور به آزاد کردن ۵۰۰۰ زندانی طالبان کردیم. این کارها برای ترامپ مهم نبود. صبر او به اتمام رسیده بود و او فقط میخواست از افغانستان با هر عواقبی که باشد خارج شود. با طالبان به توافقی برای خروج کامل رسید…
ما به مترجمان و مردم افغانستان خیانت کردیم!
ما به تعهد و قولمان به مترجمان، زنان و کودکان و دیگرانی که در افغانستان تحت حاکمیت طالبان گیر افتادهاند خیانت کردیم. من ترس از این دارم که بسیاری بهخاطر بیصبری بایدن جانشان را از دست خواهند داد. ما پشت آنها را داشتیم تا زمانیکه بایدن تصمیم گرفت دیگر پشت آنها را نداریم. آنها قیمت اینکار را پرداخت خواهند کرد.
نباید اینگونه میشد… در سال۲۰۱۲ که من افغانستان را ترک کردم ما ۸۵هزار نیرو در آنجا داشتیم. طالبان هیچکدام از مراکز ۳۴استان افغانستان را در اختیار نداشت… وقتی ترامپ کاخسفید را ترک کرد ما کمتر از ۵۰۰۰ نیرو در افغانستان داشتیم. طالبان هنوز هیچ منطقه شهری عمدهیی را در کنترل نداشت، الآن آنها کل افغانستان را در اختیار دارند… تصمیم بایدن برای خارج ساختن نیروهای آمریکایی یک وضعیت قابل ادامه یافتن را نابود کرد. وضعیتی که میتوانست با یک هزینه مینیممی از خون و پول ادامه یابد…
همه کارتها در اختیار طالبان
الان تمامی کارتها در اختیار طالبان قرار دارد. آنها تصمیم میگیرند که آیا تخلیه افراد از طریق فرودگاه کابل ادامه یابد یا نه. تصمیم میگیرند که چه اتفاقات بعدی رخ بدهد. این تصویر تسلیم شدن آمریکاییان بهطور غیرقابل تصوری در تصورات جهانیان حک شده است. تصویری که نشان میدهد هواپیمای سی ۱۷ نیروی هوایی آمریکا که در حال حرکت و آماده پرواز است، چگونه توسط جمعیتی از افغانهای مستاصل احاطه شده است. لحظاتی بعد حداقل یک مرد از محل چرخهای هواپیما به پایین سقوط کرده و جان میدهد. این صحنه بگونه ترسناکی یادآور بیرون پریدن مردمی است که در جریان ۱۱سپتامبر در برج دوقلو گیر افتاده بودند. برای اینکه طعمه حریق نشوند خودشان را از بالا به بیرون پرتاب میکردند. چه دور غم انگیز و دردآوری که دو دهه بعد به همدیگر میپیوندد.
برگرفته از بالاترین
