گفتمان بی مبنای انقلاب/ جهاد که از قرن گذشته ذیل عنوان کلی “اسلام سیاسی” معرفی شده نقاط عطفی دارد. یکی نقطه تدوین رسمی این گفتمان توسط “سید قطب” بود و با ظهور انقلاب اسلامی ایران در سایه “تشیع سیاسی” و متأثر از همان گفتمان قطبی بسیار بیشتر مورد توجه جهانیان قرار گرفت.
بیهوده نباشد اگر بگوییم از آن پس مصداق اسلام سیاسی، انقلاب اسلامی ایران بود. مواضع ایدئولوژیک ایران در سیاست
خارجی و روابط بین الملل که از برداشت ظاهری و اخباری آیه: “لن ترضی عنک الیهود و لا النصاری حتی تتبع ملتهم” (بقره-۱۲۰) مایه گرفته بود موجب شد از یک سو خطرآفرین باشد مثل ادعای نابودی اسراییل و اشغال سفارتخانه امریکا، و از سوی دیگر دنیای غرب را نسبت به اسلام سیاسی بیشتر تحریک کند.
اسلام سیاسی ایران ضمن آن که در جهان اهل سنت طرفدارانی پیدا کرد، اما با پایان جنگ ایران و عراق و درگذشت رهبر انقلاب اسلامی و تصلب شیعی رهبر جدید، به همان میزان در میان بخشی از سنیان ، دشمنی بر انگیخت. رهبری این خصومت تند و شدید را عربستان سعودی که خود مثل جمهوری اسلامی ایران ، مولود اسلام سیاسی بود بر عهده گرفت و با سرمایه گذاری، رقیبان ضد شیعه و ضد جمهوری اسلامی مثل القاعده و طالبان را تشکیل داد.
هر چند حکومت ایران با رشد “اسلام سیاسی سنی” برافروخته و عصبانی شد و حتی در حاکمیت اول طالبان در بیست سال قبل قصد داشت به افغانستان حمله نظامی و هرات را تصرف کند که تدبیر و خردمندی دولت اصلاحات مانع آن شد، اما به تدریج هسته سخت حکومت مشتاق شد که از باور و وجهه ضد امریکا و ضد اسراییلی این بخش از اسلام سیاسی بهره برده ، حتی اگر مجبور شود به هویت فرهنگی و تمدنی ایران خیانت کند.
حکومت تمام عیار خلافت گون فعلی ایران همانطور که در عرصه داخلی یاران قدیمی دگراندیش خودش را حذف کرد و از سوی دیگر طبق تحلیل نگارنده، در آینده نه دور، موالی خود در عراق، یمن و لبنان را از دست خواهد داد (مثل سوریه که از کفش رفت)، مجبور شده با از دست دادن دوستان مجاهد شرقی، طالبان هار وحشی را کنار خود نگهدارد، طالبانی که به نظر می آید روی اسلام سیاسی ایران را سفید کرده است. (در ایران نتوانستند کلاس دانشگاه را تفکیک جنسیتی کنند.)
هر چه شود قطعا از حالا اسلام سیاسی ایران درسایه قرار خواهد گرفت و رهبر طالبان وحشی، بیش از رهبر ایران مورد توجه جهانیان خواهد بود.
