جمهوری اسلامی سه جوان مبارز، زانیار و لقمان مرادی و رامین حسین پناهی را صبح روز شنبه ۱۷ شهریور سال ۱۳۹۷ اعدام کرد به این خیال که مردم معترض را پس بزند و به تسلیم وادارد. خیالی عبث و بیهوده که با خیزش آبان ۹۸ و صدها کانون مبارزه و اعتراض گسترده دیگر نقش بر آب شد.
امسال به یاد این سه جوان مبارز و آزادیخواهان دیگر که بدست جمهوری اسلامی به قتل رسیدند نهالی از سوی خانواده رامین و دیگر عزیزان کاشته شد تا زندگی و ادامه مبارزه برای یک زندگی بهتر پاس داشته شود.
تلاش های داخلی و جهانی برای نجات سه جوان اعدام شده، زانیار، لقمان و رامین، بذری را کاشته است که ثمره اش تنها می تواند برچیدن بساط آدمکشی جمهوری اسلامی و لغو مجازات اعدام باشد. مبارزه ما برای نجات این سه جوان مردم بیشتری را متوجه شنیع و ضد انسانی بودن این مجازات کرد. برای نجات آنها صدها حرکت اعتراضی علیه آدمکشان جمهوری اسلامی و در دفاع از زندگی براه افتاد که بی نظیر بود.
مجید توکلی فعال دانشجویی که بیش از ۴ سال را هم بندی لقمان و زانیار بوده است، در توییتر نوشت: «بیش از ۴ سال با زانیار و لقمان مرادی همبند بودم. پروندهشان مانند همه پروندههای اعدامشدگان اینسالها، فقط بر اعترافهای زیر شکنجه و تهدید خانوادهها ساخته شده بود. شدت شکنجهها در همهی بازجویی خیلی شدید و وحشتناک بود. تکرارِ بازجوییها و شکنجهها ناایمنشان کرده بود.»
در دادخواهی برای آنان، نکته مهمی در فعالیتهای حقوقی وجود دارد که مجید توکلی به درستی به ضرورت آن اشاره میکند.
«متاسفانه مشابه با پرونده فرزاد کمانگر و دوستانش در شرایطی اعدام شدند که دستگاه قضایی و امنیتی و همچنین برخی از افرادِ پیگیرِ پروندهشان، آنها را به گشایشی در پرونده و توقف اعدام امیدوار کرده بودند. فریبی که خودشان و دیگران را نسبت به وضعیتِ خطرناکشان غافل و غیرحساس کرد.
آنها از هر امکانی برای شنیدن صدایشان استفاده کردند. سعی کردند که جزئیات رسوای پروندهسازی را افشا و رسانهای کنند و از شکنجهها و دردهایشان بگویند. امیدوار بودند که صدای آنها درکنار دردها و رنجهایی که مردم سرزمینشان میکشند، ارادهای برای نجات آنها و اجرای عدالت بیافریند.»
