این روزها اخبار تحولات افغانستان در صدر خبرهای جهان قرار دارد و بسیاری از ما ایرانیان روزمان را با پیگیری اخبار این کشور شروع می کنیم. نگرانیم که مبادا گروه طالبان دوباره به قدرت برسند و بخواهند افکار متحجرانه و روشهای خشونت آمیزشان را از سر بگیرند. نگرانیم که افغانستان دوباره پناهگاه تروریستها شود،حقوق مردم پایمال و امنیت مردم و کشورهای همسایه به خطر بیافتد.
یکی از مهمترین نگرانی های ما این است که می ترسیم آنها افکار پوسیده شان را به اسم اسلام به مردم تحمیل و حقوق مردم به خصوص بانوان را پایمال کنند. نگرانیم آزادی زنها را محدود و آنها را از کار و تحصیل بازدارند،لباس اجبار بپوشانند و شلاغشان برنند. نگرانیم آنها را خانه نشین و از حقوق اجتماعی شان محروم کنند.
اما آیا تا بحال از خود پرسیده ایم، مگر زنها در کشور خودمان چقدر به حق و حقوق خود رسیده اند که حالا ما باید نگران حقوق از دست رفته ی آنها در سایر کشورها باشیم؟ راستش را بخواهید نگاهی که در کشور ما به زنها وجود دارد ،تفاوت چندانی با نگاه طالبان ندارد. تفاوت،فقط در این است که اوضاع و رفتارِ ما کمی شیک تر و ظاهری آراسته تر دارد.
در اینجا، با وجود شعارهای دهان پرکن و ظواهر فریبنده، هنوز بسیاری از حقوق اساسی زنها تامین نمی شود واین بخش از جامعه از بسیاری از حقوق اجتماعی خود محروم و از نقش و جایگاه واقعی شان فاصله دارند. بسیاری از آداب و رسومِ غلط، نگاه های تنگ نظرانه و اقتدارگرایانه و فرهنگهای پوسیده در مورد زنان هنوز در تار و پود جامعه جریان دارد.
جالب این جاست که هیچ اعتراضی هم وجود ندارد.مردان،این وضعیت را به نفع خود می دانند و دلیلی برای تغییر آن نمی بینند و بانوان هم این وضع را پذیرفته وبه همین سطح از حقوق خود قناعت کرده اند. هیچ نهاد و دستگاهی هم خود را موظف به طرح و پیگیری این موضوعات نمی داند.
در کشور ما، بسیاری از زنهای مُطلّقه امکان ازدواج مجدد ندارند و تا آخر عمر مهرِ زنِ مطلّقه روی پیشانیشان خورده است. بسیاری از خانمها از کمترین آزادی ها محرومند. هیچ اختیاری در خانه و در اجتماع ندارند و برای کوچکترین تصمیمات باید از شوهرانشان اجازه بگیرند.
حقوق مادی بانوان در محیط های کاری رعایت نمی شود و حق الزحمه ی پرداختی آنان، نسبتی با میزان فعالیتشان ندارد. تقریبا هیچ یک از استانداردهای ایمنی و بهداشتی در محیط های کاریِ بانوان رعایت نمی شود و آنها همواره درمعرض خطرات و آسیب های جسمی و روحی قرار دارند.
معمولاً خانم ها به بسیاری از فعالیت های سطح پائین گمارده می شوند و در بسیاری از کارگاه ها،بکارگیری زنها به خاطر پائین بودن انتظارات و حقوقشان در اولویت قرار دارد. به عکس،آقایان در جایگاه بهتری قرار دارند و کارهای مهمتری به آنها سپرده می شود.
اکثر خانم ها به دلیل وضعیت ویژه ی جسمی شان،دائم در معرض انواع بیماری ها هستند،اما قدرت پرداخت هزینه های بهداشتی و درمانی خود را ندارند و بیمه های درمانی هم بسیاری از هزینه ها را پوشش نمی دهند. ظلم و تعدی به بانوان در بعضی از خانواده بخصوص در استانهای محروم به حدی است که هنوز آمار خودکشی و خودسوزی در این استانها بسیار بالاست.
نظام قضایی و حقوقی کشور،هنوز تناسبی با وضعیت بانوان ندارد و اگر کسی برای احقاقِ حقش به نظام قضایی مراجعه کند باهزاران مانع روبرو و به همین دلیل گاهی ترجیح می دهد از احقاق حق خود صرف نظر کند. هنوز در جامعه ی ما،زنی که قادر به فرزند آوری نباشد سزاوار سرزنش و زنی که نتواند پسر به دنیا بیاورد شایسته ی شماتت و تحقیر است. زنهای سرپرست خانوار، مأمن و پناهگاهی ندارند و خودشان باید تمام بار زندگی را به دوش بکشند.
هنوز در نظام تصمیم گیری کشور،زنان جایگاه واقعی خود را ندارند و در محیط خانواده ها حرف و نظر پسرها بیشتر خریدار دارد تا دخترها.
هنوز زنها اختیار چندانی برای تعیین نوع پوشش خود ندارند و اغلب، پدر و مادر و شوهر و شرع و قانون و عرف ،نوع آن را مشخص می کنند.
هنوز فرزندان یک خانواده به اسم پدرشان شناخته می شوند و مادرها دراین زمینه حقی ندارند. زنها در جامعه ی ما برای جلوگیری از طلاق، تن به هر خفّتی می دهند و هزاران ظلم را تحمل می کنند، در حالیکه در مورد مردان اینگونه نیست.
در فرهنگ ما، هنوز اظهار علاقه و احترام به همسر به خصوص جلوی دیگران کار قبیحی محسوب می شود. هنوز بعضی از آقایان از بردن نام همسرشان درمقابل دیگران ابا دارند و گاهی نام یک زن حتی روی قبرش هم نوشته نمی شود و بجای آن از عبارت همسر فلانی استفاده می شود.
به هر تقدیر به قول قدیمی ها یک سوزن به خودمان بزنیم یک جوالدوز به دیگران بد نیست در کشاکش اخبار و تحولات جهانی و در ورای سروصدای زنده باد و مرده باد و شعارهای پرطمطراق، گاهی هم نظری به وضعیت خودمان داشته باشیم . بک بار دیگر ارزیابی دقیق تری از اوضاعمان داشته باشیم و بینیم با خودمان چند چند هستیم و برای اصلاح وضعمان چه کارهایی باید انجام دهیم.
https://t.me/tahlyleejtemaaey/21384
