دو حکومت اسلامی همجوار، حکومت اسلامی ایران و امارات اسلامی افغانستان برای ایجاد رعب و وحشت در میان مردم از روشهای مشابه استفاده می کنند.
عوامل حکومت طالبان چهار نفر را که به گفته شیراحمد عمار، معاون والی هرات قصد آدمربایی داشتند، در یک درگیری کشته و جنازهشان را در شهر هرات آویخته و برای عبرت در معرض دید همگان گذاشتند.
ملا نورالدین ترابی، از مقامهای ارشد طالبان نیز در گفتوگو با خبرگزاری آسوشیتدپرس از شروع مجدد اعدام و قطع عضو توسط این گروه که پیش از این نیز در افغانستان قدرت را در دست داشت خبر داده است. او گفته است: «این مجازاتها برای برحذر داشتن افراد از ارتکاب اینگونه جرایم اعمال میشود، اما نحوه اجرا و علنی یا غیر علنی بودن آنها فعلا در دست بررسی است.»
در جمهوری اسلامی اما در روزهای اخیر، مرگهای مشکوکی در زندانهای ایران اتفاق می افتند.
شاهین ناصری که شاهد شکنجه نوید افکاری بود در سلولهای انفرادی زندان تهران بزرگ به قتل می رسد و جمهوری اسلامی تا کنون هیچ واکنشی نسبت به این قتل نشان نداده است. او، شاهدی کلیدی در پرونده نوید افکاری بود؛ و شهادت شاهین افشا می کرد “اعترافاتی” که زمینهساز اعدام نوید شدند، زیر شکنجه گرفته شده بودند.
سازمان حقوق بشری «ههنگاو» در روز شنبه، سوم مهرماه گزارش می دهد که امیرحسین حاتمی از اهالی ایلام که در بازار تهران مشغول به کار بوده است بر اثر «ضرب و شتم ماموران نیروی انتظامی» در زندان فشافویه (تهران بزرگ) جان باخته است. خانواده امیرحسین حاتمی پس از گرفتن پیکر جوان خود گفته اند که آثار ضرب و جرح را بر پیکر وی دیدهاند.
به گزارش خبرگزاری هرانا، «شماری از اعضای خانواده امیرحسین حاتمی به همراه تعدادی از شهروندان استان ایلام با تجمع مقابل زندان تهران بزرگ نسبت به مرگ مشکوک او در این زندان اعتراض کرده و خواستار پاسخگویی مسئولان شدند.»
آویختن جسد کشته شدگان افغانستانی در شهر هرات و مرگهای مشکوک در زندانهای ایران سیاست های مشابه دو حکومت همزاد برای ایجاد رعب و وحشت در میان مردم هستند. حکومت های اسلامی منطقه قصد دارند با ایجاد ترس در میان خانواده ها، حال با مرگ مشکوک و یا با آویختن جسد کشته شدگان و تهدید به قطع دست، اعتراضات فزاینده مردم علیه جور و ستم حاکمیت اسلامی را سرکوب و خاموش کنند.
اما همانطور که شاهد هستیم مردم ایران و افغانستان با شعار نترسید نترسید ما همه با هم هستیم همچنان در کف خیابان اعتراضات خود را به نظامهای جور و ستم حاکم بر کشورشان نشان می دهند.
