شعارهایی که در تجمع اعتراضی کشاورزان و مردم اصفهان که روز جمعه ۲۸ آبان برگزار شد، بر خلاف تحلیل برخی از اصلاح طلبان مانند عباس عبدی که در توئیت خود از غیر سیاسی بودن اعتراضات مردم اصفهان می نویسد، کاملا سیاسی بودند. مسالمت آمیز بودن این تجمع در درجه اول بعلت گستردگی، انتخاب محل برگزاری اعتراضات و نیز حضور طبقه متوسط کلان شهر اصفهان در کنار کشاورزان بود، نه به این علت که مطالبات مردم صرفا محدود به مطالبات صنفی بوده است.
شعارهای مردم اصفهان در کنار اعتراض به سیاست های جمهوری اسلامی که منجر به بی آبی زاینده رود شده است، علیه مقامات جمهوری اسلامی، شخص رهبری و سیاست های او نیز بود. زمانی که مردم اصفهان فریاد می زنند «دشمن ما همین جاست، دروغ می گند آمریکاست» و کناره گیری مدیران بی کفایت را در شعارهای خود مطرح می کنند و یا زمانی که که از آخوندها می خواهند که مملکت را رها کنند و سرانجام در نقطه اوج شعارهای سیاسی، وقتی که از بلندگو برای سلامتی رهبر جمهور اسلامی دعا می شود، علیه خامنه ای «هو» کشیده می شود، باید برای سایر مردم ایران و فعالین و تحلیل گران سیاسی بسیار آشکار باشد که این تجمع اعتراضی، ضمن مسالمت آمیز بودن آن، کاملا سیاسی بوده است.
اصولا در نظام های اقتدارگرا و ایدئولوژیک، مانند جمهوری اسلامی، مطالبات صنفی اقشار و طبقات مختلف، سرانجام ماهیتی کاملا سیاسی پیدا می کند. آیا اعتراضات و اعتصابات دنباله دار کارگران نیشکر هفت تپه، صرفا صنفی بود؟ آیا زمانی که بازنشستگان کشورمان در تجمعات خود فریاد می زنند که «از بس دروغ شنیدیم، دیگه رای نمی دیم» نشان از سیاسی بودن مطالبات این بخش از مردم کشورمان نیست. اگر این مطالبات صرفا صنفی بوده اند چرا نظام و دستگاه های امنیتی حکومت رهبران تشکل های صنفی را به جرم اقدام علیه امنیت دستگیر و محاکمه می کنند؟ در حالیکه تجمعات اعتراضی صنف معلمان، کارگران و دیگر اصناف کاملا مسالمت آمیز و مطابق قانون اساسی جمهوری اسلامی بوده اند.
با وجود این نشانه های بسیار آشکار در سیاسی بودن و یا سیاسی شدن تجمعات اعتراضی، برخی از اصلاح طلبان مانند آقای عباس عبدی سعی می کنند این تجمعات را مصادره به مطلوب خود کنند. در گذشته نیز عطاالله مهاجرانی به دروغ و با شیطنت سعی کرده بود که شعار «نه غزه، نه لبنان جانم فدای ایران» را تحریف و عوض کند و بگوید که مردم گفته اند «هم غزه هم لبنان جانم فدای ایران»!
بنابراین مطالبات مردم اصفهان از جنس خواسته های معلمان، بازنشستگان، کارگران و دانشجویان و زنان نیز می باشد. در واقع همه اعتراضات سالهای اخیر و در تمامی جنبش های اجتماعی ریشه و بن مایه یکسانی دارند.
در حقیقت مردم و اقشار مختلف به اشکال مختلف و با انتخاب نوع زندگی، فرهنگ و مناسبات متفاوت با حاکمیت اسلامی؛ و همچنین، زنان و دختران ایران که در یک مبارزه طولانی با حجاب اجباری عملا حکومت را وادار به عقب نشینی کرده اند، همگی خواهان گذار از این نظام و خلاصی از شرایط موجود می باشند.
تفاوت بسیار مهم تجمع اعتراضی روز جمعه مردم اصفهان، با اعتراضات دی ماه ۹۶ و آبان ۹۸ در این واقعیت نیز می باشد که اینبار مردم یکی از شهر نسبتا مرفه و بزرگ کشور که جز طبقه متوسط محسوب می شوند در یک محل مشخص دست به تجمع اعتراضی می زنند. حضور ده ها هزار نفر در بستر خشک زاینده رود، بدون راهپیمایی در خیابانهای اصفهان موجب شده بود که نیروهای سرکوب نیز در برابر سیل عظیم جمعیت زمین گیر شوند.
این حرکت مردم نشان می دهد که با مسالمت آمیزترین روش نیز می توان مطالبات سیاسی خود را مطرح کرد و رهبر مستبد را نشانه گرفت، همانطور که چائوشسکو رئیس جمهور رومانی پس مواجه با هو و سوت مردم عملا از تخت حکومت به زیر کشیده شد.
