در روز اول، افرادی خیر خواه پا پیش گذاشتند و گفتند برای پیگیری حق و حقوق بازنشستگان، باید کاری کنیم که اگر دیده هم نمی شویم، لااقل شنیده شویم. منظور این بود که حق و حقوق بازنشستگان توسط مقامات و دست اندرکاران شنیده گردد.
هدف، گرفتن حق بود. قرار بر این بود که هم افراد به حق و حقوق خود آشنا شوند و هم برای گرفتن حق تشریک مساعی شود.
متاسفانه، اینک دیده می شود که تا هر کسی از یکی دلخور شده، می رود گروهی تشکیل می دهد و با افرادی سرشناس هم تماس می گیرد که مثلا گروهی خودمانی تشکیل داده ایم و شما هم عضو شوید.
فقط این نیست که تعدادی به دنبال اهداف سیاسی اند و وقتی می بینند در کانال ها و گروه های اصلی فقط امور صنفی دنبال می گردد، آنها به اهداف صنفی قانع نشده و می روند این قدر گروه گروه بازی در می آورند تا نهایتا اهداف خود را دنبال کنند. آنها به اهداف سیاسی خود می رسند، ولی بازنشستگان که به دنبال اهداف صنفی اند، متضرر می گردند.
همه ما بازنشستگان صرفا خواسته هایی صنفی داریم وهمان خواسته های صنفی موجب شده تا در فضای مجازی گرد هم جمع شویم. کسی که خواسته سیاسی دارد، جایش در کانال ها و گروه های صنفی محض نیست.
نتیجه همین گروه گروه شدن ها این شده که اولا، هر چه نام وزین بوده، شده اسم گروه های صد من یک غاز. ثانیا، با همین گروه گروه بازی ها، عده ای در هنگام تصمیم گیری کلان، سنگ اندازی کرده و افراد را از هدف صنفی خود منحرف می سازند.
ازدیگران اطلاع ندارم. ولی از خودم که اطلاع دارم، ده ها بار پیش آمده که مرا به گروهی دعوت کرده اند و پاسخم پیوسته دو کلمه بوده که عضو نمی شوم.
عضو کمپین حمایت از بازنشستگان بوده و می باشم و دیگر کاری با هیچ گروهی ندارم.
باور عمیق دارم که گروه گروه بازی، به زیان ما بازنشستگان می باشد وما باید از دسته دسته شدن پرهیز نماییم.
چند روز پیش هم به بهانه دیگری همین مشکل را مطرح نمودم واینک عرض می کنم، مو سفیدان جامعه دست از گروه گروه کردن بردارند و همگی متحد و یک صدا شویم تا بهتر و راحت تر بتوانیم حق و حقوقمان را دنبال نماییم.
