۲۵ نوامبر روز جهانی منع خشونت بر زنان است. در دو سال گذشته با شیوع ویروس کرونا، خشونت بر زنان نیز افزایش یافت. امسال در شانزده روزی که به فعالیت برای منع خشونت بر زنان اختصاص یافته شعار این است: جهان را نارنجی کنید، همین حالا به خشونت بر زنان پایان دهید.
۲۵ نوامبر روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان با قتل خواهران میرابل در مبارزه سیاسی علیه دیکتاتوری دومینیکن رقم خورد. میرابل های ایرانی اما امروزه با شجاعتی تحسین برانگیز، در زندان و در جامعه، در اعتراضات و خیزش های اجتماعی در صف اول خواهان پایان دادن به هر گونه خشونت جنسی- جنسیتی و رفع انواع تبعیضات ساختاری در حوزه های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی میباشند.
مبارزه برای برابری جنسیتی، مبارزه ای فرهنکی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی است. زنان در سطح جامعه، چه در خانواده و خیابان و چه در محل کار و فضای مجازی، هر لحظه شاهد تعرضات جنسیتی و بهره کشی آشکار هستند.
دهههاست که جامعه شاهد آسیبهای روحی و روانی ناشی از ازدواج اجباری، حجاب اجباری و اسید پاشی است. از ساچمههایی که بدن زنان را نشانه می گیرند تا نقض حق حیات و زن کشی و قتلهای ناموسی، تعرضات جنسی و تحمیل فقر و وابستگی اقتصادی بیشتر و تا رحم اجاره ای و تن فروشی آشکار و نهان، همه و همه توسط ساختار زن ستیز و تبعیض جنسیتی بشدت نهادینه شده جمهوری اسلامی حمایت میشود.
فرانک چالاک در این رابطه با موضوع خشونت ساختاری علیه زنان در نظام جمهوری اسلامی می نویسد:
«با توجه به شرایط خاص فرهنگ مردسالارانه، معضلات اقتصادی شدید و همچنین فقدان فرهنگسازی و … خشونت علیه زنان سیستماتیک شده و به شکل فزایندهای رو به رشد است؛ هرچند در سالهای متمادی زنان تلاش و همت خود را بر مبارزه با این نگاه و برطرف کردن شکافهای عمیق موجود به کار بردهاند، اما از آنجا که اشکالات و نقاط ضعف قوانین که از یکسو بیشتر منبعث از فقه و فقدان تمایل مردان در از بینبردن اشکالات موجود و حمایت (عمدی/ سهوی) از قوانین موجود و همچنین از سویی دیگر دامنزدن به ایجاد فضای ناامن برای زنان است، موجب شده که حرکت زنان در از بینبردن ضعفها و اشکالاتِ برشمرده که موجب تألمات عمیق جسمی و روحی زنان میشود، کاهش نیابد، بلکه در دامنزدن به خشونتهای سیستماتیکِ سیستم موجود علیه زنان یاری رساند.»
زنان ایران در طول حاکمیت نظام جمهوری اسلامی نشان داده اند که یکی از پیشروترین بخش های جامعه ایران در مبارزه علیه تبعیض و خشونت ساختاری این نظام می باشند. در کمتر اعتراضات مردم ایران است که زنان در صفوف اول این اعتراضات دیده و شنیده نشوند.
اما زنان در این مبارزه تاریخی برای خلاصی از ظلم و ستم جنسیتی، اتنیکی و طبقاتی جمهوری اسلامی، بسیاری از مردان جامعه را در کنار خود دارند.
