بچه که بودیم هنگام بازی فوتبال یک نفری پیدا می شد که نه حاضر بود قواعد بازی را پذیرفته و بازی کند و نه حاضر می شد زمین بازی را ترک کند. هر میزان هم که به او فشار میاوردیم، متلک می گفتیم، هُلش میدادیم و.. که یا بازی کند و یا زمین بازی را ترک کند، سرش را پایین می انداخت و قدم می زد، نه دعوایی میکرد، نه واکنش خشنی نشان می داد. مدام هم میگفت اینجا زمین خداست و من دلم می خواهد، همینجا قدم بزنم.
سیاست خارجی کشور ما هم شبیه رفتار آن دوستان است. نه قواعد بازی را می پذیرند، نه بازی را عادلانه می دانند و نه قدرت و توان برهم زدن بازی را دارند. صرفا سرشان را انداخته پایین و در کناره های زمین مشغول قدم زدن هستند. گهگاهی هم سر راه بازیکنان قرار می گیرند، تهدیدی می شوند، هُل داده می شوند، تنه می خورند و.. اما همچنان دست در جیب به قدم زدن خود ادامه می دهند.
پرچم دار جهان درونی خویشند. نه دوستی دارند، نه محبوبیتی و نه کسی دست دوستی به سویشان دراز می کند. نه ورزشی می کنند و نه درگیر هیجان بازیند آن وسط در عالم خودش سیر می کنند و قهرمان رویای خویشند چیزی شبیه پهلوان دُن کیشوت
@kharmagaas
