درس های تاریخ و حال حاضر نشان می دهد که هیچ مذهبی در لبنان نمی تواند پروژۀ خود را بر مذاهب دیگر تحمیل کند، فارغ از اینکه چه کسی پشت سر آنهاست
نوشتۀ: رفيق خوری
اندپندنت عربی چهارشنبه 1 دسامبر 2021
ترجمۀ علی حسین نژاد
سریال آدم ربایی ها و ترورها در لبنان پیش از این در عراق به دست شبه نظامیان مرتبط با سپاه پاسداران ایران صورت گرفت. هدف آخوندهای تهران از تسلیح و تأمین مالی «شش ارتش» در داخل کشورهای عربی این نیست که «اسلحه زینت مردان است»، بلکه هدفشان پیشبرد پروژۀ امپراتوری شان می باشد.
در عراق، یمن و سوریه و همچنین در لبنان و غزه گروههای نیابتی ایران هم سلاح می خواهند و هم قدرت سیاسی. حشد الشعبی که بنا به فتوای «جهاد کفائی» که از سوی مرجع شیعه آیت الله علی سیستانی صادر شده بود، توجیه حضورشان در عراق مبارزه با داعش بود، حوزۀ خودشان را به سیاست، قدرت و پول گسترش دادند. حوثیها در یمن یک کودتای شبه نظامی در ائتلاف با علی عبدالله صالح، رئیسجمهور سابق، انجام دادند، ولی بعدا او را بر سر راه حل سیاسی که در آن شریک بودند برای اینکه یکه تاز میدان قدرت باشند به قتل رساندند.
شبهنظامیان لبنانی، عراقی، افغانستانی و پاکستانی که سپاه پاسداران ایران آنها را برای جنگیدن در کنار رژیم اسد به سوریه آوردهاند، پایگاههای نظامی و مکانهای بسته در سوریه ایجاد کردهاند و به عنوان مقدمهای برای ایفای نقش در قدرت سیاسی در بافت اجتماعی سوریه نفوذ کردهاند. دو جنبش حماس و جهاد در غزه با حمایت مالی و تسلیحاتی تهران برای ایجاد یک قدرت جایگزین در غزه علیه تشکیلات خودگردان فلسطین روی آوردند و تا بن دندان مسلح به انواع موشک شدند و عملیات “شمشیر بیت المقدس” را انجام دادند تا در آینده کنترل قدرت در کرانه باختری را نیز داشته باشند. “حزب الله” لبنان نیز تعدادشان از تعداد نیروی ارتش بیشتر شده است و موشک هایش از بسیاری از کشورهای جهان بیشتر است. این حزب قدرت را از طریق نمایندگان خود در مجلس و دولت کنترل می کند و چشم به حاکمیت تدریجی بر لبنان دوخته است و این را کتمان نمی کند که اجازه نخواهد داد اکثریت پارلمانی که در حال حاضر در اختیار دارد در انتخابات آینده تغییر کند.
آیا «قیام اکتبر» نقطه عطفی در آگاهی عراقیان بود؟
اما رویداد معنی دار، شکست جریانهای حامی ایران در نیروهای حشد الشعبی در انتخابات پارلمانی عراق بود.این نیروها شکست را نپذیرفتند و طبق رسم بازندگان اروپا و آمریکا برای شرایط بهتر در انتخابات آینده آماده شدند، بلکه آنها از دونالد ترامپ رئیس جمهور بازنده آمریکا خوب درس آموختند که حاضر به تحمل شکست نشد و اصرار بر ادعای وجود تقلب در انتخابات ورزید اتهامی که وکلای او نتوانستند آن را در دادگاه اثبات کنند. این گروه اعتراض مسالمت آمیز هم نکرد، بلکه سعی کرد به منطقه امنیتی سبز در بغداد حمله کند مثل همان گروهی از حامیان ترامپ که برای جلوگیری از اعلام پیروزی جو بایدن به مقر کنگره یورش بردند. آنها حتی سه پهپاد در تلاش برای ترور مصطفی الکاظمی نخست وزیر عراق با بمباران خانه اش در منطقۀ سبز به پرواز درآوردند.
تصویر برای همگان روشن بود. شکست این جریان در انتخابات به معنای از دست دادن جامعۀ شیعیه و پایگاهش در میان مردم شیعه عراق بود مردمی که در “قیام اکتبر” كه عمدتاً توسط نسل جدید شیعه در استان های جنوبی عراق برپا شد نسلی که از دست تحمیلی پرفشار ایران بر سرش و تسلط شبه نظامیان و رشد فساد به ستوه آمده بود و خواهان برقراری یک حاکمیت ملی بود که منافع عراق را بر منافع یک کشور و دولت دیگر ترجیح دهد. از این رو جریان مذکور یعنی همان شبه نظامیان ترسشان از باخت در انتخابات حتی قبل از آن بیشتر به علت ترسشان از همین شورشیان بود شورشیانی که هزاران نفر از آنها به دست این شبه نظامیان به قتل رسیده و صدها نفر از فعالان ربوده شده بودند بدون اینکه مورد حسابرسی و مجازات قرار بگیرند.
نگهداری سلاح برای شبه نظامیان ایرانی در سوریه آسان است، اما تقسیم قدرت دشوار است. هیچ نظرسنجی بی طرفانه ای در مورد محبوبیت “حماس” و “جهاد” در غزه محاصره شده وجود ندارد، زیرا اکثریت آنها زیر خط فقر هستند و هر خانواده منتظر دریافت 100 دلار در ماه از قطر می باشد. است. همچنین حاکم شدن اقلیت زیدی حوثی بر اکثریت سنی شافعی در یمن نیز آسان نیست. در لبنان نیز «حزب الله» ظاهرٌا به پیروان مذهب شیعه وابسته است. از این رو، انتخاب آن بین سلاح و قدرت در لبنان، تا زمانی که هر دو را بخواهد، تا پروژۀ ایران را تحت نام مستعار «محور بازدارندگی و مقاومت» پیش ببرد، کار دشواری است. اما درس های تاریخ و حال پیش روی ماست. هیچ مذهبی در لبنان نمی تواند بر مذاهب دیگر حکومت کند؛ چرا که مارونی ها در تلاش برای به دست گرفتن حاکمیت بر دیگران شکست خوردند و تلاش سنی ها هم بعد از آنها برای حاکم شدن بر بقیه با شکست مواجه شد. تلاش برای برتری طلبی شیعه هم محکوم به شکست است. هیچ حزب یا جریانی نمی تواند پروژۀ خود را بر لبنان تحمیل کند، حتی اگر آمریکا یا فرانسه یا سوریه یا ایران یا اسرائیل یا روسیه پشت آن باشد.
