توافق خوب، سیدقائم موسوی

وزیر امور خارجه اسرائیل در ارتباط با از سرگیری دور هشتم مذاکرات وین گفت؛ ما مخالف توافق نیستم اما توافق باید خوب باشد. مفهوم «خوب» از جمله مفاهیمی است که بشدت نسبی می باشد. وقتی با منافع و امنیت ملی کشورها گره بخورد به مراتب نسبی تر و متناقض می شود.

از این جهت که مفهوم خوب بر مبنای علایق و دیدگاه‌های طرفین متفاوت است و آنچه برای اسرائیل خوب است، عینا می تواند برای جمهوری اسلامی خوب نباشد.و آنچه از منظر ایرانیان وجههٔ خوبی به توافق می بخشد، همان چیزی است که در مذاق اسرائیل خوب نخواهد بود.

اینکه مراد از توافق خوب چیست و چگونه یک توافق خوب منعقد می شود را در مذاکره با آمریکا و سایر مذاکره کنندگان وین دیده است. او گفت که اسرائیل در حال مذاکره با آنهاست تا بر توافق تازه تأثیرگذار باشد.

این امر غیر از لفاظی های اسرائیل در اعلان آمادگی های گاه و بیگاه برای حمله به تأسیسات هسته ای ایران با یا بی همراهی آمریکا است.

به نظر می‌رسد موضع تازه اسرائیل برای همراهی با خروجی مذاکرات وین، البته با مفروض آنچه خوب می خواند، از دو زاویه رخ داده باشد. یکی پی بردن به ارادهٔ جدی آمریکا برای بازگشت به برجام و به تبع آن عدم همراهی و حتی حمایت از تقابل نظامی با جمهوری اسلامی و دیگری رزمایش اخیر موشکی جمهوری اسلامی.

اسرائیل به این نتیجه رسیده است که مقاومت در برابر توافق هم موجب سردی روابط با آمریکا و هم عدم امکان تاتیرگذاری بر روند شکل گیری آن است.

دیگر اینکه احیاء برجام باعث انزوای اسرائیل و مخالفت با حمله به جمهوری اسلامی است. با عدم حمایت و همراهی جامعه جهانی با اسرائیل و از سویی آمادگی لازم جمهوری اسلامی برای واکنش سریع به حمله، پاسخ ایران کوبنده و غیرقابل جبران خواهد بود.

تقابل نظامی منطقه را دچار آشوب و بحران می کند، نتایج مطلوب، متعارف و مشخصی ندارد و قدرت‌های بزرگ نیز از آن حمایت نمی کنند. پس بهتر آن است که با رایزنی های فشرده آنچه را برای خودش «خوب» می خواند بر آمریکا و کشورهای اروپایی بقبولاند.

جمهوری اسلامی نیز اگر چه از آشفتگی های متداخل رو به تزایدی در داخل رنج می برد اما با تکیه بر مکانیزم بازدارندگی موشکی، بلوف های اسرائیل را خنثی و با اطلاع از ترجیح آمریکا به حل وفصل مناقشه از رهگذر مذاکره و همچنین دست و دل بازی برای چین و روسیه از زوایای قراردادهای مبهم 25 و 20 ساله در تلاش است تا پروسهٔ احیاء برجام با حداکثر دستاورد ممکن[لغو هر چه بیشتر تحریم ها و عقب نشینی هر چه کمتر از آورده های هسته ای] به سرانجام برسد.

در هر صورت خوبِ مطلق در جهان بشری وجود ندارد و یک توافق خوب ناگزیر از تعدیل مفهوم «خوب» برای نیل به یک خوبِ متوازن از سوی همه طرف های درگیر ماجراست.