بکتاش آبتین، شاعر و فیلمساز زندانی، چشم بر جهان فروبست. جان آبتین که در روزهای گذشته و در پی ابتلا به کرونا در کمای مصنوعی قرار گرفته بود، امروز به پایان رسید.
آبتین، با اتهامهای غریب و مضحکی چون عضویت در کانون نویسندگان ایران و حضور بر مزار جانباختگان قتلهای سیاسی/زنجیرهای به شش سال زندان محکوم شده بود. او از مهر ۱۳۹۹ و در اوج همهگیری کرونا در زندان اوین محبوس شد.
دستگاه قضایی (بخوانید نهادهای امنیتی) حبس شاعر و فیلمساز را ضروری دانسته بود. نهادهای امنیتی و قضایی با وجود بیماری زمینهای و شرایط جسمی آبتین، حتی پس از ابتلای او به کووید۱۹، برای انتقال او به بیمارستان اهمال و تعلل کردند.
حقیقت تلخ، غیرقابل کتمان است؛ بکتاش آبتین نمرده، او به قتل رسیده است. آبتین کشته شد، همچنانکه محمد مختاری و محمدجعفر پوینده و مجید شریف، در پاییز۱۳۷۷.
شاعر وطندوست کشته شد، آنچنانکه علیاکبر سعیدی سیرجانی و احمد تفضلی و احمد میرعلایی و بسیاری نویسندگان دیگر.
نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی بر محبوسکردن منتقدان و مخالفان تا سقف ستاندن جان ایشان، اصرار دارند. حکومت اقتدارگرا که از فقدان پشتوانههای دموکراتیک خود و گسترش امواج نارضایتی و اعتراضی آگاه است، میکوشد با سرکوب و خشونت، بقای نامشروع خود را تداوم بخشد.
بکتاش آبتین، شاعر انساندوست و فیلمساز وطنخواه، جدیدترین قربانی این قهرورزی است. یاد آبتین اما با اشعار و فيلمهایش ماندگار، و نام او با جنبش دموکراسیخواهی و آزادیطلبی در پیوند خواهد ماند.
