باز این هم شهری افتخار آفرین من در زندان است. با حکمی سخت ظالمانه و عقوبتی که باید در قبال آزاده خواهی خویش بپردازد.او این همه شکنجه ،زندان و سختی را تحمل می کند تا از حق پایمال شده من ،تو از حق یک ملت دفاع کند.حقی که حکومت گران اسلامی از مردم ربوده و پایمالش کرده اند. من سالها قبل این نامه را برای او نوشته ام نامه ای که یاد آور رنجی است که سال هاست بر او میرود و او دلاورانه تر از همیشه درمقابل ظالمان می ایستد و مردمان این سرزمین را ،مردمان جهان را بداد خواهی فرا می خواند. نامت و کلامت متبرک باد!همشهری عزیزم نرگس محمدی !نامه خود را با شعری آغاز می کنم که سراینده آن نیز یک همشهری عزیز دیگری است.
«آزاد سرو باشی حتی اگر اسیری خوش باد چون نسیمی از هر چمن گذشتن .» حسین منزوی
نسیمی جان بخش با رایحه ای انسانی که بشارت بهار می دهد در اوج زمستان در فضای وطن جاری است. نسیمی که پیامش آزادی است. می دانم که بشارت گر نرگس محمدی نه به خانه ای در یکی از کوچه های زنجان نه به شهر زنجان و نه حتی به ایران تعلق ندارد! او شهروند افتخاری جهان است !آزاده زنی که در اوج ستم وزیر تازیانه از کرامت و حقوق انسان سخن میگوید! رنج، درد، دوری دو کودک خردسال را همراه با زندان می پذیرد تا از آزادی و حقوق انسانی ما دفاع کند. از کودکان این سرزمین از امروزشان و از فردایشان.
در کوچه های خاطره می گردم .در کدام خانه این شهر زیبای من به دنیا آمده ای ؟ در کدام مدرسه درس عشق خواندی؟ در مکتب کدام پدر و مادری چنین سرفراز بر بالیده ائی؟ این همه شهامت را از کجا آورده ائی که چنین بر سر ایمان خویش می لرزی ؟تو وقتی می گشائی لب صدا از پرده پندار می آید و صبح راستین با زیر وبم هر صدایت می شود آغاز. تو آری خوب می دانی ترک خورده است سقف شب که شب در نور می سوزد ! نوری که خفاشان شب زده را هراسان می کند.
می دانم از این شهر بسیار قهرمانان گذر کرده اند . شیخ شهاب الدین در زمانه های دور در این شهر از نور واز هبوط انسان سخن گفته است. چه آزاد جوانان دختر و پسری که از همین شهر در بیدادگاه های رژیم جان باخته اند! حتما میدانی که بزرگترین مقاومت و بزرگترین قتل عام بابیان توسط قوای حکومتی در همین شهر ما صورت گرفته است! می دانم نمی ترسی از این که در نامه ام از درد رنج بهائیان می نویسم. چرا که برای آزاده زنی چون تو مهم خود انسان است! با هر دین و مذهب !با هر گرایش و هر ملیت!
می دانم هر بار که در شهرمان از میدان دارالقران عبور می کنی قلبت به درد می آید !از یاد آوری پیکر نیمه جان زنی که سنگسارش می کردند . می دانم تو نیز همراه ( ماخان ) زنی که سنگسار می شد سنگسار شدی! چرا که در هیچ کجای جهان به قول امه سزر انسان مصلوب الحقوق و ذیج شده ای نیست که تو در وجود او کشته نشده باشی! این زیبائی درون این عظمت پذیرفتن درد انسان ها در وجود خود ! نصیب هر کس نمی شود. تنها جان های آزاد ! روح های بزرگ که بر جسم فرمان می رانند توان کشیدن چنین بار جلیلی را دارند.هر انسانی قادر نیست در نقش پرومته ظاهر شود ! آتش از خدایان برباید ! انسان را و زمین را گرما و روشنی بخشد! پس آنگاه به تاوان چنین یورشی بی هراس به بند کشیده شود و شکنجه روزانه را تاب آورد.
تمامی افسانه ها ملهم از شخصیت های انسانی است. انسانی که قادر باشد به خاطر حقوق انسان ها به جنگد . با دردمندان هم دردی کند بر شادی آن ها شاد باشد و قامت در برابر ستمگران برفرازد به افسانه بدل می شود . هر ملت قهرمانان خود را دارد و خوشا که سرزمین ما هرگز خالی از این قهرمانان نبوده است. از چهره در خون آلوده بابک، تا وضوی به خون آلوده حلاج . از قره العین تا ستار خان! تا زنان بی نامی که کاه خوردند تا از مشروطه در مقابل مشروعه شیخ فضل الله ها دفاع کنند. شیرزنی که تو باشی حال با بسیار زنان و مردان آزاده دیگر در زندانی نشسته اید که قبل از شما نسل ما و نسل پیش از ما در آن نشستند شکنجه شدند و سرود خوان به پای چوبه های دار رفتند.
این درختان بلند تبریزی این تپه های مغموم اوین شاهد چه جنایت ها که نبوده اند .هیئت مرگ منسوب خمینی در همین اطاقها نشستند ودر مدتی کوتاه یکی از شنیع ترین و خون بار ترین جنایت های تاریخ را رقم زدند . هنوز مادران عزادار سر از سجاده ها بر نگرفته اند و هنوز از قلب خاوران خونابه زیباترین فرزندان این آب و خاک جاری است .می دانم که مظلومیت ستار بهشتی و بی پناهی گوهر عشقی چگونه قلبت را به درد می آورد تا چنان بر افروخته از جان بر مزار او سخن بگوئی! از منکر بزرگی که منادیان نهی از منگر مرتکب شدند.تو زبان برنده مظلومینی چون مادر ستار هستی .مادری مظلوم پیر درمانده و جگر خون! اما شیر آهن کوه زنی که مردان را شهامت ایستادن می دهد! براستی از کدام مل چشیدی ؟ گوش به ندای کدام نسیم سپردی که چنین بی باک سخن می گوئی؟ از سر چشمه کدام حقیقت نوشیدی که دروغگویان چنین خوار و زبون از مقابلت می گریزند؟
«دریا به قطره ای که تو از آن نوشیدی حسد می برد .»
ای گرم رو آزاده در بند! چونان قهرمانان شاهنامه هر تاوان سهمگین را به جان پذیرفتی تا از آزادگی خود واز آزادگی یک ملت و آزادی انسان دفاع کنی .نقشی که تاریخ به هر کسی نمی دهد . خطاب به حکومتیان کوته قامت نشسته بر مسند قضا نوشته ای: «من این نامه را از زندان وبر مبنای حیثیت و شرف انسانی می نویسم که بر اوراق و کتب قانون نانوشته ,اما بر جانم حک شده است. من یک انسانم یک شهروند آزاد ایرانیم.پس اجازه توهین به حیثیت و هویت و موجودیت انسانیم نخواهم داد و تا احقاق حقم بر اجرای عدالت سکوت نخواهم کرد ….پرونده من از هزاران هزار پرونده ایرانیان با شرفی است که نه تنها وضعیت نامناسبی ندارند بلکه برگی افتخار آفرین از مبارزات حق طلبانه ملتی است که جان و مالشان را برای آزادی و عدالت داده اند و خواهند داد .»
«ز ابر یائسه جای سوال نیست! در او ببین ویرانی گلستان را» منزوی
زبانت داغی آتشین است! شعله ور شده از اندیشه ای بزرگ و انسانی که از میوه دانائی خورده و سرشاری زندگی رابی هیچ هراسی پیغام می دهد. بار امانتی است که رنج دیدگان این سرزمین بر دوشت نهاده اند .
«آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه فال به نام من دیوانه زدند .»
این سرزمین بزرگ این سرزمین محبوب من این آسمان پر ستاره هرگز از چنین امانت داران دیوانه خالی مباد! نامت متبرک باد همشهری غرور آفرین
