نسخه جمهوری اسلامی سلطه، نسخه کیوان مقاومت است
کیوان، شمایل پهلوان را دارد؛ پهلوان راه استقلال و آزادی. صلح جو و مقاوم است. کینه ندارد اما میدان را هم خالی نمیکند. کینه و تنفر نداشتن به این معنا نیست خشمگین نباشی به این معناست که قرار است شبیه آنچه که نقد میکنی نشوی. این نقطه تمایز تیپ کیوان با بسیاری از مخالفان است که منشی و روشی شبیه دیوی شده اند که نقد میکنند.
هدی صابر برای این تیپها واژه ” پاشنه ورکشیده” را به کار میبرد. آنانکه هر لحظه آماده کنش و فداکاری اند. نیروهای آماده اقدام برای کاهش رنج دیگری و علیه سلطه. دیشب عمو کیوان آزاد شد تا پیروزی اراده بر ساختار را ثبت کنیم. گاهی هم میشود که اراده آزاد زیستن بر زندانهای تو در تو پیروز شود. جمهوری اسلامی به خوبی میداند تیپ کیوان را باید سرکوب کند تا آینه ای که زشتی هایش را نشان میدهد شکسته شود.
تیپ مورد علاقه جمهوری اسلامی مخالفی است که شبیه خود اوست: فاندی رانتی. حرّاف و بی کنش. منبع تولید یاس که مخالفت را بسان شغل میبیند. آخر سر هم به جای تکیه بر قدرت مردم، گدای محبت در سفارتخانه های خارجی میشوند یا اهل التماس در بارگاه قدرت. در حالی که اهمیت تیپ کیوان در اراده پولادین است؛ در ایمان به راهی است که انتخاب کرده. به جای نهاد قدرت به مردم امید دارد؛ تیپ مقاومت مدنی که بر اصالت آرمان دموکراسی خواهی تکیه میکند؛ جایی که ارزش، شیئی نشده؛ کالا نشده. جمهوری اسلامی برای سرکوب این تیپ تلاش میکند. تلاشی دو چندان برای کشتن امید.
اگر نسخه جمهوری اسلامی در برابر این تیپ، سلطه است، نسخه کیوان هم مقاومت است. مقاومت مدنی در ساختار استبداد دینی که تلاش میکند انسان را از خود بیگانه و بنده قدرت کند. پس اعاده انسانیت در این ساختار خود بزرگ ترین ماموریت است. مقاومت مدنی نظام سلطه را به چالش میکشد و فرسوده میکند. خستگی بر تن استبداد میماند و دستگاه سرکوب قدرت تخریبش را در طول زمان از دست میدهد. به خصوص جایی که حکمهای سنگین چند ساله بعد از جنبش سبز نتوانسته سکوت قبرستانی بر ایران تحمیل کند. سلطه ادامه دارد مقاومت هم ادامه دارد. این گزاره ترسیم فضای کلی است.
