ادامه غنیسازی حتی تا ۹۰درصد و قلدری رژیم
پس از توقف مذاکرات دور هشتم وین، که به مذاکرات احیای برجام معروف است، و بازگشت تیم های مذاکره کننده به کشورهای متبوع خود، هنوز تاریخ مشخصی برای از سرگیری مذاکرات وین اعلام نشده است.
روز پنجشنبه ۱۴ بهمن پیتر استانو سخنگوی مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا روز پنجشنبه در نشست خبری از بروکسل گفته است که ادامه دور هشتم مذاکرات رفع تحریمها در وین ظرف چند روز آینده از سرگرفته میشود. وی ادامه می دهد: زمانی که «در تمام حوزه ها توافق کردند، کمیسیون مشترک برجام و سپس نشست وزیران برگزار خواهد شد.»
یک روز پیش از این در روز جهارشنبه ۱۳ بهمن ماه ند پرایس سخنگوی وزارت خارجه امریکا در نشست مطبوعاتی این وزارتخانه گفته بود زمان برای احیای توافق «برجام» «بسیار بسیار» کوتاه است و اگر پیشرفت برنامه هستهای ایران به نقطهای برسد که مفاد برجام، دیگر قابلیت محدودکردن برنامه اتمی این کشور را نداشته باشد، این توافق ضامن منافع امنیت ملی آمریکا و متحدین این کشور نخواهد بود.»
دولت بایدن منتظر چه پیشرفتی در برنامه هسته ای جمهوری اسلامی باید باشد؟ تا احساس کند منافع امنیت ملی امریکا در خطر قرار گرفته است. آیا غنی سازی ۶۰درصدی اورانیوم دلیلی جز آمادگی حکومت برای تولید بمب اتم و یا نزدیک شدن به نقطه گریز هسته ای دارد؟
آیا تکرار هشدارهای امریکا مبنی بر کوچک شدن «پنجره فرصت» برای احیای توافق برجام، تا کنون توانسته است جمهوری اسلامی را از ادامه برنامه هسته ای خود و تلف کردن وقت بازدارد؟ آیا اصولا بعد از خروج دونالد ترامپ از برجام و لغو پی در پی مفاد آن توسط جمهوری اسلامی اساسا چیزی از برجام باقی گذاشته است.
جمهوری اسلامی با استفاده از حیله «با دست پس زدن و با پا پیش کشیدن»ِ، از یک سو ادعا می کند که می خواهد همه به برجام ۲۰۱۵ بازگردند و از سوی دیگر با ادامه غنی سازی ۶۰درصدی و ساخت سانتریفیوژ های پیشرفته، مدتها است که در عمل برجام را زیر پا گذاشته است.
همانطور که بارها تاکید شده است هدف جمهوری اسلامی از تاخیر در روند مذاکرات وین، وقت کشی برای ادامه پروژه غنی سازی ۶۰درصدی و حتی آمادگی برای ارتقا آن به غلظت ۹۰درصد است. هدف های دوگانه حکومت در درجه نخست باجگیری از جامعه جهانی و در درجه دوم رسیدن به نقطه گریز هسته ای است.
تکرار این گزاره که «پنجره فرصت رو به کوچکتر شدن است» از سوی دولت بایدن، بدون اینکه یک اراده و اقدام جدی نشان داده شود و حتی خروج تعدادی از کارشناسان امریکایی از تیم مذاکره کننده این کشور، نتیجه جز تشویق جمهوری اسلامی به ادامه پروژه غنی سازی و قلدری ندارد. تکرار این هشدار و ابراز نگرانی مکرر امریکا در صورتیکه به همین منوال پیش رود منجر به کوچک و کوچکتر شدن امریکا برای امکان عبور از پنجره فرصت در حال تنگ شدن می گردد. این در حالی است که رژیم به یمن کمک های روسیه و چین و فروش منابع سرزمینی ایران به این دو کشور، این تضمین را گرفته است که دستگاه سرکوب تقویت گردد و قوت بخور و نمیر مردم ایران تامین شود.
