برجام یک تفاهمنامه سیاسی است. تضمینی در آن وجود ندارد و بگونهای طراحی شده که تعهد در برابر تعهد قرار گرفته، یعنی محدود کردن فعالیتهای هستهای در برابر رفع تحریمها. اصرار تیم ایرانی برای اضافه کردن تضمین به برجام بیهوده و عبث است چراکه:
▫️هرگونه تغییر در برجام باید از سد کنگره آمریکا رد شود که با توجه به فضای سیاسی در واشنگتن غیرممکن است.
اگر برجام معاهده هم بود، همچنان دولت آمریکا میتوانست به صورت یکجانبه از آن خارج شود چنانکه مثلاً ترامپ از معاهده منع موشکهای هستهای میانبرد با روسیه خارج شد.
و نهایتاً تحقق پیشنهاد آقای امیرعبداللهیان مبنی بر صدور بیانیه سیاسی توسط کنگره نه تنها محال، بلکه بیفایده است چراکه چنین بیانیهای سیاسی است (درست مثل برجام) و تضمین ایجاد نمیکند (باز هم مثل برجام!).
برای تهران (مانند ۵+۱) برجام گزینه ایدهآل نبوده و نیست. اما تنها راهكار در دسترس برای عادیسازی روابط اقتصادی ایران با جهان است. اگر تهران به دنبال احیای برجام به همین شکلی که هست نیست، باید شفاف اعلام کند تا موضوع مذاکرات وین تغییر کند.
گروه بحران در بخش چهارم گزارشی که در ماه ژانویه از وضعیت برجام منتشر کرد، به بحث تضمین پرداخته و راهکارهایی عملی برای بهبود این کاستی برجام ارائه کرده است.
