از حق آموزش زبان مادری دفاع کنیم .
بهعنوان یک ایرانیِ آذربایجانی که از دل تبعیض و ستم برخاستم، چون گذشتگان، زبان فارسی، را زبان رسمی و ملی ایران میدانم و در کنارش از آموزش زبانهای مادری اقوام ایرانی حمایت میکنم. از سویی به ستمِ زبان و آموزشهایِ ایدئولوژیک حکومت، که مخربترین وجه آموزش و فرهنگ هستند معترضم.
در دوران تمامیتخواهی، ریشه مشکلات، تبعیضها و تحقیرها، حاکمیت تمامیتخواه است نه اقوام یا زبان رسمی کشور که زیر ستم حکومت هستند، اعتراض باید به عدم آموزش زبان مادری و در کنارش اعتراض به آموزش زبان ایدئولوژیک حاکم، آموزشهایِ ایدئولوژیک و ستمهای اینچنینی باشد!
سالهای اخیر که سطح آگاهی مردم ایران افزایش یافته، اقوام ایرانی، زبانها و گویشها چون قبل به سخره گرفته میشوند؟ جوکهای قومیتی رواج داشته؟ چگونه ردپای حکومت و دستگاههای امنیتی را در عدم آموزش زبان مادری، ترویج قومگرایی و ایجاد نفرت و اختلاف میان ایرانیان نمیبینیم؟
ستمها و تبعیضهای حکومت حاکم همه مردم ایران را با هر قومیت، زبان، عقیده و مذهبی هدف قرار دادهاست. از حق آموزش زبان مادری (آذری، کُردی، بلوچی، عربی، لری و لکی) دفاع کنیم و بدانیم ایران هزاران سال است با تکتک این زبانها، فرهنگها، اقوام و مذاهب سرپا ایستاده، و خواهد ایستاد.
فعالانی که با عنوان فعال سیاسی، حقوق زن، حقوق بشر یا با عنوان عدالت، اتحاد یا امنیت برای ایران، با رنج مردم ایران، پروژه تعریف میکنند، با تأمل به واقعیتهای جامعه ایران بنگرند، اگر نمیتوانند و اصرار دارند، حداقل نام ایران را از پروژههایشان حذف و بعد علیه ایران عمل کنند.
(حکومت با سؤاستفاده از زبان عربی با عنوان شرع و قرآن، آن را به زبان ایدئولوژیک و ابزار توسعه ایدئولوژی خود تبدیل کرده و اینگونه آموزش زبان مادری را نادیده گرفتهاست، اعتراض به این امر، به منزله نادیدهگرفتن حق زبان مادری هموطنان عرب ما نیست).
