زنان ایران درچند دهۀ گذشته هزینههای فراوانی دادهاند
امروز ۸ مارس روز جهانی زن و سالروز راهپیمایی بزرگ گروهی از زنان ایران در مخالفت با حجاب اجباری در ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ است. زنانی که ناباورانه از دست رفتن بسیاری از آزادیهای اجتماعی خود را به نظاره نشسته بودند و شعار میدادند: ما انقلاب نکردیم / تا به عقب برگردیم
اما دوست داشته باشیم یا نه، این انقلاب در بسیاری از حوزههای اجتماعی و از جمله حوزۀ زنان نه گامی به پیش بلکه چند گام به پس بود و راهپیمایی ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ نیز نخستین اعتراض به عقبگرد در حوزهٔ حقوق زنان.
«لغو قانون حمایت خانواده» و «اجباری شدن حجاب اسلامی» که مدت کوتاهی پس از پیروزی انقلاب و با دستور آیتالله خمینی رخ داد تکلیف مسئلۀ زنان در قانون اساسی آینده و نظام سیاسی برآمده از آن را تا حدود زیادی مشخص کرد.
زنان ایران در چند دهۀ گذشته هزینههای فراوانی دادهاند تا سطح نگرش مقامهای بلندپایه در نظام جمهوری اسلامی نسبت به مسئلۀ زنان تعدیل و اصلاح شود؛ و البته موفق نیز بودهاند؛ اما مسئلۀ اصلی آن است که این اصلاح و تعدیل نگرش در هر سطحی که باشد همیشه چند گام از آنچه که باید عقبتر است و همین موضوع هزینههای مادی و معنوی فراوانی را بر جامعه و زنان ایرانی تحمیل میکند.
کشورها برای پیشرفت نیازمند قوانین اساسی، نظامهای سیاسی و مقامهای سیاسی عالیرتبهای هستند که اگر مسیر پیشرفت جامعه را هموار نمیکنند، دستکم خود تبدیل به مانع و وزنهای سنگین برای حرکت به سمت آیندهای بهتر نباشند؛ این موضوع در قانون اساسی و طراحی نظام سیاسی کنونی به کل نادیده گرفته شده است؛ و مسئلۀ زنان ایران یکی از بارزترین مصادیق آن است.
