مخالفت رهبر جمهوری اسلامی با تخصیص بودجه هزار میلیارد تومانی به “جهاد تبیین”، به نظر من گویای شکست پروژه موسوم به لشکر سایبری است.
طی سال های اخیر وظیفه دفاع از سیاست ها و عملکردهای نظام عملا به دست ده ها هزار نیروی ضعیف از حیث توانایی های ذهنی و عقلی افتاده بود که عملا جز ناسزاگویی به طرف مقابل فایده دیگری برای نظام نداشتند. ثمره این تقابل در عرصه فضای مجازی به شدت گیری خروج نخبگان از کشور منجر شده است.
نظرسنجی های نظام حکایت از این دارد که برخوردهای توهین آمیز سایبری ها با نخبگان تاثیر زیادی در سرخوردگی آن ها از اوضاع داخل کشور داشته و آنها را به مهاجرت تشویق کرده است. از نظر همه آنهایی که در فضای مجازی هدف حملات لشکر سایبری قرار میگیرند این افسران نماینده مستقیم نظام به شمار میروند و ناسزاگویی آنها مستقیما به حساب ناسزاگویی نظام گذاشته می شود.
شاید بگوئید برای نظام مهم نیست که نخبگان مهاجرت کنند اما این تصور نادرستی است زیرا هر حکومتی برای بقای خودش هم که شده نیاز به حداقلی از نیروی کار تخصصی دارد. در این سال ها لشکر سایبری بیشترین نقش را در فراری دادن نخبگان داشته است.
از سوی دیگر برخوردهای تند سایبری ها با منتقدان نظام عموما باعث شده که منتقدان به صف مخالفان ملحق و حتی بر شدت مخالفت هایشان اضافه شود. لشکر سایبری در این سال ها بزرگ ترین نقش را در انگیزه بخشی به مخالفان نظام داشته است. این لشکر به بدترین شکل ممکن از نظام و سیاست هایش دفاع کرده و حتما این جمله معروف را شنیده اید که ” اگر می خواهید اندیشه و آرمانی را نابود کنید کافی ست از آن بد دفاع کنید”.
خلاصه از هر جهت که نگاه کنیم لشکر سایبری جز ضرر و زیان برای نظام ارمغان دیگری نداشته است و احتمالا نظام برای تبلیغات به شیوه های دیگری که به نظرش موثرتر خواهد بود رو خواهد آورد. البته مشکل اصلی نظام این است که گمان می کند با کار دولتی سازماندهی شده می تواند به نفع خودش جریان سازی فکری بکند غافل از اینکه هیچ اندیشه ای را نمی توان به صورت مکانیکی و به ضرب و زور سازماندهی و تبلیغات در اذهان مردم فرو کرد.
هر اندیشه ای اگر سالم و ارزشمند باشد بی هیچ تلاشی، همچون چشمه از اعماق زمین به سطح میآید و جاری می شود و عطش تشنگان را با آب گوارای خویش برطرف می کند. اما با زدن چاه در کویر خشک حداکثر چیزی که به دست می آید آب شوری است که به جای رفع تشنگی بر شدت آن می افزاید.
لشکر سایبری در حکم همان چاهی ست که در کویر خشک حفر شده است؛ چاهی که جز آب شور و تلخ و نهایتا فرونشست زمین ثمره دیگری به همراه ندارد.
