مردان ما میدانند که تنها به استادیوم میروند
مردان جامعه ما هر دفعه که به استادیوم می روند، میدانند که تنها میروند. زنهای پشت در استادیوم را می بینند، ولی رد میشوندکه فوتبالشان را تماشا کنند.!
اینها میتوانند جمع نشوند، میتوانند بگویند نه! تا وقتی همسر من، دوست دخترم و مامان بزرگمو.. اجازه ندارند بیایند و اینجا فوتبال نگاه کنند، مرسی! من هم نمی آیم. من شریک این بیحقوقی نمیشوم. نخواستیم، این رانت مردانه ارزانی خودتان.
یعنی اراده این را دارند بدون اینکه حتی یک سیلی بخورند، هزینه بدهند، استادیومها را خالی بگذارند. کافی است دوتا مسابقه را نروند!
مردان این مملکت سالهاست در استادیوم ها سازششان را به نمایش میگذارند. فوتبال به فوتبال ما جشن سازش مردسالاری را به شکرانه آپارتاید جنسی در حق زنان شاهدیم.
یک دلیلش این است که ما این سازش را نکوبیدیم. سعی کردیم جامعه جهانی، حتی فیفا را زیر فشار بذاریم. همه این کارها را کردیم، میکنیم و دست همه ماها هم درد نکند. ولی یک کاری را خوب نکردیم. اونهم این بود که مردسالاری را در این بعد اشکاری که قابل روئیت هست اونطور که باید و شاید افشا نکردیم.
