پیرامون حقوق معلم و راههای رسیدن به آنها
جامعه ایرانی از دیرباز گرفتار و درگیر آمیزش های ناموزون است و محصول آن نوعی منازعه مفهومی میان طیف های مختلف است.مهم ترین علل پیدایش این نزاع ناشی از ابهامات زبانی است .به راحتی هر چیز به هرچیز وصل می شود و هر مقدمه سقیمی لنگان لنگان می دود تا خود را به نتیجه ی عقیمی برساند. اینکه روشنفکران در این صد سال چه گفته اند و چه کرده اند و آیا فاصله گرفتنشان از توده ها اقتضای روشنفکری بوده یا نبوده ،نتایجش مبارک بوده یا نه مقوله ای است جدا از ساز و کار تشکیلاتی.فکر تشکیلاتی بی آنکه سودای آرمان شهر دیدن هستی را داشته باشد بر اصلی بنا شده: تهیه مانیفستی شمولند در حیطه ای معین برای رسیدن به منافع معین طبقه ای و اتخاذ تاکتیک های مناسب برای حصول به برنامه ها و پیش بینی خطرها و راهکارهای مقابله با آن و دسته بندی کردن اولویتها و در حد وسع راهکار های نیل به غایت ها را مشخص کردن. اینکه به لحاظ متدی و روشی شیوه ای را به نقد بکشیم معنایش آن نیست که در زبان روشنفکری اسیر شده ایم و زبان جامعه را نمی فهمیم. روشنفکران اساسا کارشان تولید معرفت در حوزه های مختلف است.
اما تشکیلات کارش مهندسی افکار تولید شده جریان روشنفکری است و این دو مقوله اگر پیوندی می یابند از این دریچه است و الا چند گزاره مبهم را به صورت انشایی کنار هم قرار دادن،نه اسمش نقد متد معین است و نه از درون آن راهکاری عینی در می آید.دیالوگ محدود در فضای مجازی نشانه ی پاسخگویی و مردمی بودن نیست.هرچند حضور در گروه ها و مورد پرسش قرار گرفتن از سوی بدنه اقتضا دارد که ما برای آنها حرمت قائل شویم و پاسخگویشان باشیم اما پاسخگویی واقعی شنیدن صداهایی است که ممکن است صدایی بلندتر از ایده ای باشد که ما تنها آن را راه نجات می پنداریم.از همین رو ضروری است به جای حضور پراکنده در گروه ها و تصور اینکه ما با معلمان در حال سخنیم، راهبردی را برای عموم معلمان معین کنیم. گفتگوهای مجازی بنا به دلایل زیر به راهبرد نمی رسد:
۱_مگر در این گروه های مجازی قادر به هم سخنی با چند درصد معلمانیم که راهکاری درست باشد؟
۲_ باید پیرامون حقوق معلم و راه های رسیدن به آن ها برنامه ها را روشن ارائه کرد.
۳_فعالیت صنفی دارای مولفه های شمولمندی چون وضعیت حقوقی، کارکردبیمه ای، موقعیت آموزشی،نوع تقسیم و توزیع علوم و کتب، شأنیت معنوی معلم،جایگاه فرهنگ نقادی و مواجه ناپسند حراست ها در اغلب موارد و نظایری از این سنخ است که باید در رئوس برنامه های کانون ها گنجانیده شود تا اعضا از روی آن دریابند که قرار است چه ایده ای درباره ی حقوق آن ها سخن بگوید و این سخن گفتن چگونه و با چه ابزاری قرار است عملیاتی شود.به همین دلیل پاسخ گویی بیش از آنکه به معنای گپ و گفت با افراد درون یک گروه مجازی معنا شود، به معنی در پیش گرفتن ساز و کاری است که به طور مفهومی و عام انجام پذیرد و نه مصداقی و محدود.
۴_اصرار بر سخن گفتن در گروه های مجازی نباید ارجح بر چگونه سخن گفتن و محتوای پیش روی آن باشد حضور اعضای هیئت مدیره ها در گروهای مجازی بدون ارائه پلتفرم های صنفی در معرض عموم معلمان، اندیشه راهبردی نیست. چهکه نحوه ساماندهی تشکیلاتی برنامه ها به هیچ وجه اینگونه نیست. اعضای تشکل ها وظیفه برنامه دادن ندارند، بلکه کار اعضا بیان خواسته ها است و کارگروه های درون هیئت مدیره ها وظیفه مهندسی کردن این خواسته ها را در قالب برنامه دارند.حال اگر حضور کنشگران صنفی و هیئت مدیره ها در گروه ها فوروارد مطالب مختلف از هر سو،باشد، مسلما اشکالات کار جدی تر می شود. نکته حائز اهمیت حضور پیشکسوتان صاحب ایده و تجربه و برنامه برای پی ریزی حرفه ای تشکیلات و گسترش آن بسیار حائز اهمیت است.آنان باید تجربه های عینی و تاریخی خود را به صورت درس نامه های صنفی ارائه دهند.اما حضور مجازی و ارائه مطالب پراکنده و غیر راهبردی و مخلوطی از صنفی و غیر صنفی از یک سو از نظر ماهوی و نظری، تعریف حرکت تشکیلاتی نیست و مهم تر اینکه نقد چنین بینش های غیر حرفه ای هم اغلب دلخوری و سو تفاهم ایجاد می کند و امکان نقد جدی را هم می ستاند. چه خوب بود که در برابر هر نقدی که به قوت برهان استوار است و به رجحت حجت هم سوار،سر تسلیم فرود می آوردیم.اما متاسفانه به قول استاد ملکیان ما نظریات و سخنان خود را به شخصیت خود پیوند زده ایم، اگر حجتی عقل پسند علیه آنها اقامه شود،خود را به آب و آتش می زنیم که نپذیریم زیرا گمان می کنیم با پذیرفتن سخنانی که رد مدعای ماست، شخصیت ما رد شده است.در حالی که میان این دو ارتباطی نیست.هر سخنی تا زمانی معتبر است که دلیل متقن تر و برهانی محکم تر علیه آن اقامه نشده است. به محض حضور استدلالی نیرومند باید شمشیر توجیهات غیر قابل قبول را در نیام کرد.اگر ما به این نقطه بکوچیم که سخن حق مستدل و مستند را بپذیریم، کار جمعی روندی متساهلانه تر می یابد.
