با اینکه در قرن بیست و یک شاهد پیشرفتها و دست آوردهای بسیار در همه زمینه های تکنولوژی هستیم ، اما سهم ما از زندگی ، فزونی مصائب و نکبت حاکمیت سرمایه بر زندگی است و هر روز بیشتر ما را به دادخواهی زندگی به تاراج رفته مان وا می دارد.
امروز بیش از هر زمانی آشکار است که ریشه درد های ما ، مشترک است و مفت خوران چپاولگر بختک روزگار ما شده اند. زندگی مان را به گروگان گرفته اند و با چماق سرکوب و فشارهای امنیتی تلاش می کنند صدای اعتراضاتمان را خفه کنند.
با تحمیل مناسبات و قوانین ضد زن و برپایی آپارتاید جنسیتی ، زندگی میلیونها زن را به ورطه نابودی کشانده اند و هر روز شاهد فجایع هولناک قتل های ناموسی و خشونتهای افسار گسیخته علیه زنان هستیم و مسبب نکبتی که بر سرمان آوار کرده اند بساط سودآوری مافیای سرمایه است.
چرا که با فرودست کردن زنان ، نیروی کار و ذخیره بیکار فوق ارزان را برای سودهای نجومی شان رقم زده اند. از همین روی بیشتر اشتغال زنان در مشاغل غیر رسمی و با نازلترین دستمزد و بدون بیمه و مزایا می باشد.
کرامت انساتی زنان را با تحمیل قوانین ضد زن و با نماد حجاب اجباری نابود کرده اند تا شیره جانمان را بمکند و با رنگ ایدئولوژیک تلاش کرده اند جهنم حاکم را موجه جلوه دهند. با دستمزدهای برده وار و گرانی سر به فلک کشیده برای خودشان حسابهای نجومی و برای ما فلاکت عمومی به ارمغان آورده اند. زندگی و جان مردم را به کالایی قابل خرید و فروش بدل کرده و بازار مکاره بردگان بی مزد براه انداخته اند
با تحمیل فقر ، تبعیض و نابرابری زندگی کودک و زن و مرد این سرزمین را به یغما بردند.
روز جهانی کارگر فریاد همه ی ما یکی خواهد بود.
دیگر اجازه نمی دهیم بر دوش زندگی میلیونها انسان ، کاخ های ثروت بسازید و ما سهمی از شادی و رفاه نداشته باشیم.
اول ماه مه بیرق اتحاد همگانی همه ی مردم است روزی که فریادهایمان یک صدا می شود و دادخواه زندگیمان هستیم.
ما کارگران معلمان و پرستاران و زنان به جان آمده از درد تبعیض ، از این همه بیداد ، فریاد بر می آوریم:
امسال اول ماه مه خیابان به دست ماست و معلمان و کارگران و بازنشستگان و دیگر جنبشهایی که هر روز فریاد حق طلبی سر می دهند ، دادخواه چهل سال زندگی بر باد رفته مان خواهیم بود و از مبارزات پیگیر معلمان کارگران و بازنشستگان حمایت خواهیم کرد.
اردیبهشت ۱۴۰۱
ندای زنان ایران
