چه نان، چه آزادی نباشد کرامت انسانی نیست
آنانکه در خیابانهای ایران اعتراض میکنند در دفاع از کرامت انسانی شان به پا خاسته اند. فقر و بحران حکمرانی، کرامتشان را هدف قرار داده. خشمگین شدن، حق آنهاست. وقتی نان نباشد، وقتی آزادی نباشد، کرامت انسانی نیست، در نتیجه حق شهروند تحت ستم است خشمگین شود و از طریق خشم، پیام خود را منتقل کند. طبیعتا این گزاره به معنای دفاع از خشونت نیست دفاع از حق اعتراض شهروند ایرانی است.
اینکه این خشم چه نتیجه ای داشته باشد بحث ثانوی است. خشم، راه انتقال پیام ستمدیده ای است که حاکمیت هیچ امکان دیگری را جلوی رویش قرار نداده. پس مخاطب نصیحت نه شهروند عاصی که حاکمیتی باشد که چندین دهه است در حال تحقیر مردمش است.
در حال حاضر هیچ جریان سیاسی نمایندگی این مردم خشمگین را بر عهده ندارد و یکی از مشکلات فعلی، بحران سازمان سیاسی در ایران است. ادعای نمایندگی این مردم خشمگین صرفا فرصت طلبی سیاسی است. چون نمایندگی این مردم معترض، خود شرایط خاصی دارد. با چند توییت و پروپاگاندای رسانه ای نمیشود اعتراض های مردمی را مصادره کرد.
نیروی خارج از کشور می تواند صدای ستمدیده باشد، میتواند حمایت اخلاقی کند، میتواند از راههای مختلفی از مردم خود پشتیبانی کند اما نه میتواند فراخوان به قیام دهد نه مردمی که به معترضین نپیوسته اند را شماتت کند. چرا که دعوت به کنشی میکند که خود فاعلش نیست و این دعوت، بدون حضور خود و تحمل نتایجش، کنشی اخلاقی نیست.
معترضین، ” تحقیرشدگان” اند. جان به لب رسیده ها و کنش اعتراضی ها آنها پاسخی به نفی تحقیر است. برای به رسمیت شناخته شدن صدایشان باید تلاش شود.
مساله جمهوری اسلامی این دولت یا آن دولت نیست. مساله اصلی قدرت مطلقه و نظامی گری است که حکمرانی مطلوب رو مختل کرده اند. پس مساله نه دولت رئیسی که سازوکاری است که دولت رئیسی را حاکم کرده. سازوکاری که قدرت را خودسر و رای مردم را بی اثر میکند.
جمهوری اسلامی در پی جراحی اقتصادی نیست، این حرفها در قواره حاکمیتی نیست که برای رفع خشکسالی فراخوان به نماز باران میدهد. جمهوری اسلامی نظام شلخته ای مافیاپرور است که هر مساله را به بحران تبدیل میکند. شرایط امروز نتیجه بی کفایتی سیستمی است که هم نان را می گیرد و هم آزادی را.
نان و آزادی در برابر هم نیستند. چه نان نباشد چه آزادی نباشد کرامت انسانی نیست. معترضان قبل از اینکه گرسنه یا تحقیر شده یا شورشی یا انقلابی یا معترض نامیده شوند شهروند ایرانند و حمایت و دفاع از آنها وظیفه شهروندی است.
قطعا ” این نیز بگذرد” و پیروز نهایی مردم ایرانند.
برگرفته از تلگرام نویسنده
