در اهمیت پهلوانی و تقدّم منش بر مدال، مجتبی نجفی

وریا غفوری نمونه ای اصیل از یک شهروند مسئول است که هیچگاه رنج مردمش را فراموش نمیکند. جمله طلایی او زمانی بود که گفت وقتی صحبت مسائل اجتماعی و مدنی است، فوتبال اولویتش نیست. او در اوج شادی هواداران و هم تیمیهایش به فکر مردم بود و خطاب به مسئولین گفت از این وضعیت شرمنده نمی شوید؟

طبیعتا الگوی ورزشکارانی از این دست غلامرضا تختی است، پهلوانی که در سمت درست تاریخ ایستاد و تا آخر عمرش در مرام آزادی و علیه استبداد زیست. اهمیت کار وریا اینجاست که او و هم تبارانش جایی که درد و رنج مردم باشد رنگها را می بازند و بی رنگ میشوند. این یعنی اهمیت شهروند مسئولی که پهلوانی را فراتر از قهرمانی می داند.

در تاریخ ورزشمان قهرمان زیاد داشته ایم اما این نام پهلوان است که چون ستاره ای در قلب مردم خواهد درخشید. به همان نسبت که بسیاری از مردم دایی،کریمی ، حجازی و غفوری را به خاطر استقلال رای و نظرشان دوست دارند بسیاری رضازاده و دبیر را به خاطر وابستگیشان به نهاد قدرت دوست ندارند، چرا که اهمیت ورزشکار فقط در مدال آوری و بالا بردن چند تکه آهن نیست در همراهی با مردم از موضع شهروند مستقل است.

شجاعت وریا غفوری در زمان شناسی اش بود. جایی که هیچ ایرادی نداشت به خاطر قهرمانی تیمش هم کری بخواند و هم شادی کند اما فرصت را مناسب دید تا با رنج میلیونها مردمی همراه شود که بحران نان و ماکارونی نه فقط شکمشان که پیش از هر چیز کرامتشان را هدف قرار داده. طبیعتا اینگونه حرف زدن در ساختار قدرت در ایران هزینه دارد اما روح بلند تیپ هایی مثل وریا، نیکنامی تاریخی را می خواهند. آنها میدانند که از تختی بهتر و مدال آورتر هم داشته ایم اما چرا این نام جاودانه شده؟ چون در بزنگاه،مردمش را تنها نگذاشت و جاودانگی در تاریخ ایران را به بهای میز و صندلی قدرت خرید.

پهلوانی منش میخواهد. کار هر کسی نیست. علیرضا دبیر نمونه عالی از افول شخصیت شهروندی است که صندلی قدرت را آنچنان چسبیده که گویی نمی داند ایران فقط مال بچه شیعیان نیست. اگر روزی در تاریخ ورزشمان نامی بماند نام کسانی است که در بزنگاههای مختلف به روشهای مختلف در کنار مردمی ماندند که حکمرانی نامطلوب هم نان را از آنها گرفته هم آزادی را.