در اوج حکومت استبدادی و خشن استالین که منتقدین و معترضین به سیاست هایش را با قحطی مصنوعی یا با فرستادن به اردوگاههای کار اجباری در گولاک و یا بدست سرویس های امنیتی اطلاعاتی شوروی به کام مرگ می کشاند ، هنرمندی بنام ویلیام خارمس با تکیه بر هنر نمایشی خود و خلق نمایش نامه ها و تئاترهای اعتراضی به انتقاد از دیکتاتوری استالین پرداخت و نشان داد خلاقیت و هنر یک هنرمند و استعداد و داشته های یک فرد در حوزه ای متفاوت از بازیگران سیاست میتواند نقش و اثرگذاری بیشتری برای شنیده شدن صدای اعتراضی مردمش در جامعه باشد.
تا آنجا که با مرگ دیکتاتورها، منتقدین تولد دوباره یافته و همچون ققنوسی از زیر خروارها خشونت و بی رحمی ها سر برآورده و بعد از مرگ استالین ،اگرچه خارمس پیش تر طعم مرگ را چشید اما اندیشه های خارمس در روح جامعه جوانه زد.
در ایران ما، لای تمام سختی ها و مصائبی که این روزها بر مردم تحمیل شده باوجود صداهای اعتراضی و انتقادی صحنه گردانان و بازیگران سیاسی ایران به وضعیت جامعه، هنرمندی از جنس فوتبال با تکیه بر داشته های درونی خود به سیاست های غلط و رنج آور دولتمردان که حیات روانی و زیستی مردم را نشانه گرفته انتقاد کرد.
اگرچه شبکه ی الیگارشی تسخیر نظام ،چهره ی او را از قاب تلویزیون حذف کرد اما فریاد وریا غفوری صدای ملت بود و در قاب دل مردم نقش بست به نحوی که شهریار ایران علی دایی به نمایندگی رقیب کهنه ی استقلال، به تمجید از خارمس فوتبال ایران برآمد و دیروز و امروز تمام صفحات و شبکه های مجازی فارغ از تعصبات فومیتی ،سیاسی و ورزشی به احترام وریا غفوری کلاه از سر برداشتند و فریاد(حرف تو حرف ملت) که در ورزشگاه آزادی بپا خواست، نشان داد عرصه ی سیاست را فقط بازیگران سیاست رقم نمی زنند، بلکه هر هنری که برآمده از عشق مردم و وطن باشد بذری است که در کویر این سرزمین کاشته و روزی جوانه خواهد زد.
🆔 @tahkimmelat
