اینک این خیابان است که نمایشگاه دانایی، بردباری و فضیلت سیاسی ایرانیان شده است. گذری بر این خیابان، آشکار می سازد مردم این سرزمین چگونه تمام نیرنگ ها را بر خوشان بازمی گرداند. نخست آنی و آنانی که هر چه داریم و هر چه بر سرمان رفته است از آنانست، تا کجا کوشیدند برای رهایی و آسودگی خود پیاپی دوگانگی بیافرینند و دیگران را بارآورنده ی این همه گرفتاری ها و فسادها و بیداد بشناسانند و دامن خود رااز این همه تباهی برچینند. ولی مردم درست در خیابان چشم در چشم هراس دوختند و نام شان را به نفرین و دادخواستن فریاد زدند.
بسیار کوشیدند بیگانگان و دشمنان را آورنده این همه پلشتی نشان دهند، اما مردم در خیابان با صدایی رسا گفتند که دشمن آنان و این سرزمین، خویشاوند و همسایه و هم میهن شان است. به ناجوانمردی بر سر و سینه مردمان بی دفاع و بی پناه کارد زدند و گلوله و سپس دستان خونین شان را نهان کردند و گفتند که این همه خون و خشونت از سوی دیگرانی است که در میان مردم رخنه کرده اند. ولی مردم چون برای فریاد دادخواهی پای به خیابان نهادند، پاکباخته تن پوش از خویش دور کردند و مشت های گره کرده خود را گشودند تا همه بدانند آنان هرگز چیزی را نهان نکرده اند و نمی خواهند حتی قاتل حرامیان و دژخیمان باشند.
مردم ایران با فریاد عدالت و آزادی خواهی شان، در حالی که به خوبی همه ی آنانی که سرنوشت شوم میهن و مردم را نوشتند، شناخته و شناسانده اند، به هشیاری توانستند در دام فریب و نیرنگ شان نیفتند. آنانی که بر این رای هستند خیزش مردم ایران در خیابان برای عدالت و آزادی، می تواند ایران را سوریه دیگر کند، باید چشمان خود را به تمامی بگشایند تا خوب ببینند چرا گلوله تن های برهنه را اماج خود کرده است، یا چرا کسی از این مردم به جان آمده دستانش را برای پنهان کردن چیزی مشت نمی کند؟
ایرانیان از این چهل و اندی سال خون و خشونت و مرگ، بس خسته و دلزده اند و نمی خواهند حق خود را با کشتن و کیفر علمه ستم و نابودی و بر آتش نهادن به دست آورند. ایرانیان به رادی و فتوت، تن برهنه خود را به خیابان می آورند تا همه ببینند او آهنگ و اندیشه کشتن و ویرانی ندارد، ایرانیان مشت های گره کرده ی خشن خود را گشوده اند تا شادی کنند و کف بزنند، که آری ما را سر جنگ و خونریزی با کسی نیست؛ هر چند حق و توان دفاع از جان و مال شان را دارند. یا این مردم دستان گره کرده خود را به نشانه ی پیروزی چون پرچم شرافت و فضیلت شان برافراشته اند. ایرانیان گرفتار سگان هار و مرگ و گلوله ی بیداد هستند ولی هنوز می کوشند، تا برای زندگی، شادی و صلح به خیابان آیند و همگان را به آن فراخوانند.
