گسترش سریع اعتراضات بازنشستهها در نزدیک به ۶۰شهر
مبارزات کف خیابان و گسترش سریع و غیرقابل تصور اعتراضات بازنشسته ها طی چند روز گذشته در نزدیک به شصت شهر کشور و همراهی برخی از شهروندان در شهر تبریز و طرح شعارهای رادیکال از جمله قسم به ستارخان ما می آییم تا تهران، نشان از آن دارد که روند جنبشی بعد از دو خیزش اردیبهشت و خرداد ماه چنان جانی گرفت که شاهدیم اعتراضات از کرمان تا زنجان و بندرعبارس و شیراز رشت قزوین کرمانشاه همچنین تبریز اصفهان کرج و بروجرد شوش مشهد دورود ایلام اردبیل یزد و اهواز و دیگر شهرهای کوچک و بزرگ گسترش یافت طوریکه جنبش فوق از یکشنبه های اعتراضی فراتر رفت.
اعتراضات بازنشسته ها و دیگر اقشار را می توان چنین صورت بندی کرد؛
یکم – دو خیزش اردیبهشت و خرداد ماه باعث گردید که فضای اعتراضات صنفی رادیکال و شعارهای سیاسی عمده شوند.
دوم – با رادیکال شدن شعارها روشن شد که جنبش فوق به راحتی از طرح مطالبات صنفی به مطالبات سیاسی از جمله رئیسی استعفا، استعفا، مرگ بر رئیسی، کشیده شد و آشکار گردید که روند جنبشی با روند خیزشی به هم نزدیک نزدیک ترمی شوند..
سوم – موتور اصلی اعتراضات چند روز گذشته جنبش بازنشسته ها است. همان جنبشی که با شعار از بس دروغ شنیدیم ما دیگه رای نمی دیم باعث جنبش تحریم انتخابات هزار و چهار صد شد و حال با تاکید به استعفای رئیسی حاکمیت را با چالشی اساسی روبرو کرده است..
چهارم – به نظر میرسد همراهی بخش هایی از نیروی انتظامی با معترضین در کف خیابان و دوری جستن از سرکوب معترضین زمینه های قیام عمومی آماده و باعث خواهد شد که در بین نهادهای سرکوب گر اختلافات جدی پدیدار شود طوریکه اراده کافی برای سرکوب را از دست بدهند
پرسش اصلی این است که آیا جنبش معلمان قادر خواهد بود با تاکید به اعتصاب، تحصن در مدارس و حضور اعتراضی در خیابان با راهپیمایی در سطح شهر و نه تظاهرات ایستاده، به یاری بازنشسته ها بشتابد و همچنین آیا جنبش کارگری قادر است در بخش های نفت و گاز و پتروشیمی همچون بیست و نهم خرداد هزار و چهارصد اعتصابی سراسری دایر کند؟
چرا که هم اکنون بیش از همه وقت زمینه های کافی پیوند جنبش ها با خیزش ها مهیا شده است. بنابر این رهبران میدانی جنبش ها و بدنه اجتماعی آنها می توانند نقشی تاریخی و تاریخ ساز در بوجود آمدن قیام عمومی ایفا کنند.
