همزمانی حضور لاورف در تهران و برکناری طائب
«اگر قرار است همه طرف ها به برجام برگردند پس باید به گونه ای عمل شود که روسیه هم منافع خودش را ببرد.»
این سخن لاوروف وزیر خارجه روسیه نیست. این حرف امیر عبدالهیان، نوکر میدان است که بر صندلی وزارت امور خارجه تکیه زده و دارد به جای منافع ایران، سنگ منافع روسیه را به سینه می زند. در نگاه اول ، این سوال پیش می آید که ساقی کی بود و امروز چه کوفتی به خورد حاجی داده است. اما احتمالا داستان به این سادگی نیست و فرمایشات وزیر خارجه، بخشی از یک پازل بزرگتر است.
در جریان اقامت وزیر خارجه روسیه در تهران، استالین ایران بریای خود، – حسین طائب را که سیزده سال چشم و گوش و مشت آهنین او بود، بر زمین کوبید. اگر این اقدام به سفر لاوروف مربوط نبود، منطق سیاسی، آداب حکمرانی و عقل سلیم حکم می کرد که اجرای حکم طائب به تاخیر بیفتد تا نماینده پوتین تشریف نحسش را ببرد. وقتی این الفبای دیپلماسی رعایت نمی شود، معنی و مفهوم آن این است که حکومت محظوری دارد و مهمان عالیقدر می خواهد پیش از آنکه تهران را ترک کند، خبر عزل بریا-طائب رسانه ای شود تا پیام مورد نظرش به جهان مخابره گردد و بدست آنهایی برسد که تداوم کار طائب در راس ساس برایشان مهم بوده است.
این احتمال هم هست که شاخک های سرپاس کاظمی ، فرمانده حفاظت اطلاعات سپاه، در جستجوی شبکه جاسوسان در ساس، به اطراف طائف نزدیک شده بود و لاورف این مهره نیمسوز را -مثل آن کپی قرآن پوتین- به رهبر فرزانه فروخت، تا هم از بابت آن بهای سنگین برجامی مطالبه کند و هم به آمریکا، انگلیس و شاید هم اسراییل این پیام را مخابره کند که همیشه مهره های نیم سوز شما قربانی نخواهند شد! در چنین بستری می توان سخن حیرت انگیز وزیر خارجه خامنه ای و میدان را ، به مثابه پاسخ علنی نظام به هدیه روسیه، خطاب به همه دنیا فهمید.
فیسبوک نویسنده
