۲۷ و ۲۸ اردیبهشت (۱۷ و ۱۸می) طی دو یادداشت با عنوان های: مخالفت ترکیه بی نتیجه است و روسیه در بطری رفت، پیش بینی شد که درخواست های فنلاند و سوئد برای پیوستن به ناتو در کمترین زمان پذیرفته شده و سنگاندازی های اردوغان در این مسیر بی گمان نتیجه ای ندارد.
در همین ارتباط پیش بینی من آن است که میدان اصلی جنگ بعدی روسیه، ترکیه خواهد بود. چرا؟
۱- پیروزی های مقطعی و تاکتیکی روسیه در دو نباس و اشغال پرهزینه سواحل و بنادر دریاهای آزوف و سیاه، با وجود کنترل ترکیه بر دهانه های آن ها کم نتیجه و بلکه بی فایده است. ترکیه در قالب عضو ناتو و در جهت پایبندی به تحریم های ۱۱ هزار گانه غرب علیه روسیه، اجازه بهره برداری روسیه از بنادر اوکراین را نخواهد داد. همین زخم ۳۰۰ ساله روسیه، در گلوگاه های بسفر و داردانل را تازه خواهد کرد. روس ها تا کی تحمل زندانی ماندن در دریای سیاه را خواهند داشت؟!
روسیه برای بازآرایی اهداف استراتژیک خویش در برابر ناتو، نیازمند اشراف بر دو محور است:
لهسنان-لیتوانی و به ویژه بغازها.
البته آن ها خواهان اشغال این گلوگاه های دریایی نخواهند شد؛ ولی سهلتر شدن آمد و شد در بغازها برای این فدراسیون، تکمیل گر کنترل بنادر اوکراین است.
۲- پس از ۱۰۰ سال روسیه در قفقاز جنوبی شکست تحقیر آمیزی را در برابر ترکها تجربه کردند. ناتوانی در پشتیبانی از ارمنستان در قره باغ و پیروزی باکو ، ضربه ای سخت به حیثیت ابرقدرت پیشین است. همین شکست بستر امیدواری گرجستان در گرایش به غرب را تازه کرده است. در حالی که روس ها برای تامین امنیت استراتژیک خود ، نیازمند کنترل بر قفقاز جنوبی اند، رقیب تازه و سرحال ترکیه و دولت کوچک جمهوری آذربایجانند. در حالی که ایرانی ها به عنوان متحدان نانوشته فدراسیون روسیه، در میدان های متعدد گرفتارند. به هر روی کمتر استراتژیستی پیدا می شود که برخورد محتوم آنکارا- مسکو را در قفقاز نادیده بینگارد .
۳- ولی جبهه سوریه بین روس ها و ترک ها باز و نیمه فعال است. تداوم تجاوز نظامی ترکیه به سوریه ، مخالفت و بلکه مقابله روسیه را در پی خواهد داشت. این تنها بستری است که امریکا، ناتو و روسیه را در جبهه واحدی علیه ترکیه متحد خواهد ساخت؛
۴- جبهه عراق ، سوریه و حتی قفقاز برای ترکیه ، در برابر جبهه یونان (منازعه بر سر قبرس، قلمرو و مرز دریایی و میدان های هیدروکربنی) ضعیف تر و حداکثر بسان میدان های کوچک مانور قلمداد می شوند. یونان برای تضعیف ترکیه در صورت لزوم آماده همراهی و هماهنگی با روسیه دشمن ناتویی اش است. شکاف رو به باز شدن دشمنی یونان- ترکیه کمتر پرشدنی به نظر می رسد.روس ها به خوبی عمق این شکاف را درک کرده و بارها از آن در جهت دستیابی به اهداف استراتژیک خود بهره برداری کرده اند.
به هر روی از دیدگاه شاخص های ژئواستراتژیک ، تصادم سخت بین روسیه- ترکیه در صورت گسترش شدن نائره جنگ اوکراین نامحتمل نخواهد بود. در این صورت به گمانم دور از انتظار خواهد بود که ناتو از ماده ۵ به نفع ترکیه استفاده کند. یونان و چند عضو دیگر این سازمان ترکیه را دشمنی سرسخت تر از روسیه می پندارند.
